Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Θα έρθει μια μέρα που δεν θα σε αναγνωρίζουν εύκολα. Θα αλλάξεις διαδρομές. Θα αλλάξεις στέκια. Θα αλλάξεις παρέες. Ίσως αλλάξεις και ανθρώπους που κάποτε πίστευες πως θα περπατούν δίπλα σου μέχρι το τέλος. Και θα πουν πως άλλαξες. Και θα έχουν δίκιο. Γιατί ο άνθρωπος που δεν αλλάζει ποτέ, συνήθως φοβάται να ζήσει.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν.
Ο πυρήνας δεν αλλάζει.
Αν ακόμα θυμάσαι κάθε σημάδι πάνω σου και μέσα σου. Αν μπορείς να δείξεις με κλειστά μάτια τις ρωγμές που σε έφτιαξαν. Αν εκείνοι οι 2-3 άνθρωποι που θα τους εμπιστευόσουν τον κωδικό του κινητού σου είναι οι ίδιοι μέσα στα χρόνια, τότε δεν χάθηκες. Μεγάλωσες.
Για όσο θα είσαι γι’ αυτούς μάνα, φίλη, αδερφή, λιμάνι και καταφύγιο χωρίς να κρατάς λογαριασμό. Για όσο εκείνοι θα «είναι» πραγματικά και δεν θα το παίζουν. Για όσο θα εμφανίζονται όταν σκοτεινιάζει και όχι μόνο όταν έχει ήλιο, τότε κάτι πολύτιμο έμεινε ανέγγιχτο μέσα σου.
Αν ακόμα το soundrack της ζωής σου είναι το ίδιο. Αν ένα άρωμα μπορεί να σε γυρίσει πίσω σε ολόκληρες εποχές της ζωής σου. Αν εξακολουθείς να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου όταν μένεις μόνος με τα σκοτάδια σου, τότε είσαι ακόμα εσύ.
Και υπάρχει κάτι ακόμη.
Να μη θυμάσαι μόνο όσα καλά έκανες. Αυτά είναι εύκολα. Να θυμάσαι τις φορές που εσύ έκανες λάθος. Τις στιγμές που εσύ πρόδωσες, πλήγωσες, απογοήτευσες ή δεν στάθηκες στο ύψος των περιστάσεων. Να τις θυμάσαι όχι για να τιμωρείς τον εαυτό σου, αλλά για να μην επιστρέψεις ποτέ εκεί. Γιατί η αληθινή ωριμότητα δεν είναι να απαριθμείς τα δίκια σου. Είναι να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και να παλεύεις καθημερινά να μη γίνεις ξανά η χειρότερη εκδοχή σου.
Και να θυμάσαι πάντα κάτι ακόμα.
Δεν είσαι οι φορές που θα μπορούσες να κάνεις καλό και το έκανες. Εκεί είναι εύκολα τα πράγματα.
Είσαι η στιγμή που θα μπορούσες να κάνεις κακό. Που θα είχες ακόμα και λόγο να κάνεις κακό. Που θα μπορούσες να εκδικηθείς, να πληγώσεις, να ανταποδώσεις, να χαμηλώσεις στο επίπεδο εκείνων που σε πλήγωσαν.
Κι όμως επέλεξες να γυρίσεις την πλάτη και να φύγεις.
Αυτή η στιγμή είσαι.
Όχι όταν νίκησες. Όχι όταν δικαιώθηκες. Όχι όταν σε χειροκρότησαν.
Αλλά όταν κοίταξες το σκοτάδι κατάματα και αρνήθηκες να του μοιάσεις.
Όλα τα άλλα είναι επιφάνεια. Οι άνθρωποι αλλάζουν ρούχα, απόψεις, συνήθειες, διευθύνσεις και ρόλους. Ελάχιστοι καταφέρνουν να αλλάξουν ψυχή.
Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το ζητούμενο.
Να αφήνεις τη ζωή να σε χαράζει χωρίς να σε αλλοιώνει. Να επιστρέφεις κάθε φορά διαφορετικός, αλλά όχι ξένος.
Να μπορείς να κοιτάξεις πίσω και να πεις..
«Με έσπασα, με ξαναέφτιαξα..».
