Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ερωτεύονται. Αληθινά. Βαθιά. Επικίνδυνα. Άνθρωποι που όταν ανοίγουν την πόρτα της ζωής τους, δεν βάζουν τον άλλον μέσα για να περάσει η ώρα. Δεν ψάχνουν αντιπερισπασμό για τη μοναξιά τους. Δεν ψάχνουν επιβεβαίωση. Δεν ψάχνουν χειροκρότημα. Ψάχνουν άνθρωπο.
Αλλά έγιναν σπάνιοι.
Γιατί ζούμε σε μια εποχή που έμαθε να καταναλώνει ανθρώπους όπως καταναλώνει περιεχόμενο. Γρήγορα. Πρόχειρα. Χωρίς βάθος. Χωρίς ευθύνη. Λίγο ενδιαφέρον στην αρχή. Λίγη ένταση. Λίγη χημεία. Δυο βράδια ενθουσιασμός. Μετά σιωπή. Μετά απόσταση. Μετά ένας άγνωστος ξανά.
Άνθρωποι που διψάνε για οικειότητα αλλά πανικοβάλλονται όταν τη βρουν. Που ζητάνε αλήθεια αλλά εμφανίζονται με μάσκες. Που λένε «θέλω κάτι ουσιαστικό» ενώ δεν αντέχουν ούτε πέντε λεπτά άβολης συζήτησης χωρίς να σηκώσουν συναισθηματικό τείχος.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο τραγικό;
Δεν χάθηκαν οι άνθρωποι που αγαπούν.
Κρύφτηκαν.
Μάζεψαν τα κομμάτια τους και έγιναν πιο ήσυχοι. Όχι γιατί σταμάτησαν να νιώθουν. Γιατί κουράστηκαν να προσφέρουν καθαρότητα σε ανθρώπους που έμπαιναν στις ζωές τους με βρώμικη πρόθεση. Κουράστηκαν να γίνονται καταφύγιο για ανθρώπους που δεν ήρθαν να μείνουν αλλά να ξεχαστούν. Να πάρουν. Να γεμίσουν. Να φύγουν.
Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θα σε κοιτάξουν και θα σε δουν ολόκληρη. Όχι μόνο όταν είσαι όμορφη. Όχι μόνο όταν είσαι εύκολη. Όχι μόνο όταν χαμογελάς. Θα κάτσουν δίπλα σου όταν είσαι κουρασμένη, απότομη, χαμένη, σπασμένη σε μικρά κομμάτια που ούτε εσύ δεν αντέχεις να κοιτάξεις.
Αυτοί ερωτεύονται ακόμα.
Δεν εντυπωσιάζονται εύκολα. Δεν ανοίγονται γρήγορα. Δεν χαρίζονται.
Γιατί έμαθαν.
Έμαθαν ότι πολλοί θέλουν τον ενθουσιασμό της αρχής αλλά όχι το βάρος της συνέχειας. Θέλουν την επιθυμία αλλά όχι την ευθύνη. Θέλουν να τους αγαπήσεις βαθιά αλλά φοβούνται να μπουν στα βαθιά.
Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ερωτεύονται.
Απλώς έπαψαν να κυνηγούν εκείνους που παίζουν με κάτι που οι ίδιοι αντιμετώπισαν σαν ιερό.
