Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι οι σχέσεις πεθαίνουν κάπως αστεία.
Όχι με μεγάλους καβγάδες. Όχι με πόρτες που χτυπάνε κινηματογραφικά. Αυτά είναι για τις ταινίες και τους ανθρώπους που έχουν ακόμα ενέργεια.
Οι περισσότερες σχέσεις πεθαίνουν στις «τελευταίες προσπάθειες».
Σε εκείνο το «πάμε να το σώσουμε άλλη μία φορά» που έχει ειπωθεί τόσες φορές, που αν ήταν κανονική τελευταία προσπάθεια θα έπρεπε η σχέση να έχει πεθάνει από το 2021.
Κι όμως είμαστε ακόμα εδώ.
Να μιλάμε ξανά για τα ίδια πράγματα λες και θα εμφανιστεί ξαφνικά ένας σοφός γέροντας από τον απορροφητήρα της κουζίνας και θα μας πει πού ακριβώς χάλασε το έργο.
«Δεν με καταλαβαίνεις.»
«Δεν με ακούς.»
«Προσπαθώ.»
Ναι.
Το ξέρω ότι προσπαθείς.
Κι εγώ προσπαθώ.
Κάποιες φορές τόσο πολύ που νιώθω πως έχουμε μετατρέψει τον έρωτα σε ομαδική εργασία πανεπιστημίου που κανείς δεν θέλει πραγματικά να κάνει αλλά όλοι φοβούνται να παραδώσουν λευκή κόλλα.
Και το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι;
Ότι ακόμα σ’ αγαπάω.
Εκεί μπλέκει το πράγμα.
Γιατί αν δεν αγαπούσα, θα είχα φύγει εύκολα. Θα είχα κάνει εκείνο το αξιοπρεπές «σου εύχομαι τα καλύτερα» και μετά θα ανέβαζα δύο στόρι με θάλασσα και κάποιο βαθυστόχαστο τραγούδι για να δείξω ότι προχώρησα πνευματικά.
Αλλά δεν είμαι εκεί ακόμα.
Είμαι στο σημείο που βλέπω το αδιέξοδο καθαρά και παρ’ όλα αυτά κουβαλάω ακόμα πέτρες για να χτίσουμε γέφυρα.
Ηλίθιο λίγο.
Ρομαντικό επίσης.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν τα παρατάνε όταν δυσκολεύει το πράγμα. Κάθονται. Συζητάνε. Αντέχουν. Δίνουν χρόνο. Δίνουν κι άλλη ευκαιρία. Και άλλη μία. Και μετά μια τελευταία που μοιάζει ύποπτα με τις προηγούμενες δώδεκα.
Μόνο που κάποια στιγμή πρέπει να απαντήσουμε ειλικρινά.
Παλεύουμε επειδή υπάρχει ακόμα κάτι ζωντανό εδώ μέσα;
Ή απλώς φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι κουραστήκαμε να χάνουμε ο ένας τον άλλον με δόσεις;
