Γράφει η Άννα Μαρκοπούλου
Θα σου δώσω τη χαρά να λες πως νίκησες. Να το λες με περηφάνια, πως ήσουν εσύ αυτός που έφυγε πρώτος, πως έγινες ο δυνατός. Άσε με να σου χαρίσω αυτή τη στιγμή. Δεν πειράζει, γιατί ξέρω την αλήθεια.
Η νίκη σου είναι η φυγή σου, αλλά η δική μου δύναμη είναι το ότι έμεινα. Έμεινα να μαζεύω τα κομμάτια, να ξαναχτίζω ό,τι διαλύθηκε. Έμεινα να αντιμετωπίσω τη θλίψη, να σηκωθώ από τις στάχτες, να συνεχίσω να προχωράω.
Να λες πως νίκησες, αν αυτό σε κάνει να νιώθεις καλύτερα. Πάρε τη δική σου εκδοχή της ιστορίας και κράτησέ την. Αλλά εγώ ξέρω πως η αληθινή νίκη δεν είναι να φεύγεις. Είναι να μένεις, να παλεύεις, να αγαπάς ακόμα κι όταν πονάει.
Η νίκη σου, λοιπόν, δεν μου αφαιρεί τίποτα. Αντίθετα, με αφήνει πιο ελεύθερη, πιο δυνατή, πιο αληθινή. Και όταν κοιτάζω πίσω, δεν θα δω μια ήττα. Θα δω μια γυναίκα που έδωσε τα πάντα, που έζησε με πάθος και δεν φοβήθηκε να χάσει.
Θα σου δώσω τη χαρά να λες πως νίκησες, αλλά η καρδιά μου ξέρει πως δεν είναι έτσι. Και αυτή η γνώση είναι που με κάνει να συνεχίζω.
