Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Μου έμαθες τι είναι αγάπη χωρίς θόρυβο. Όχι εκείνη που κάνει δηλώσεις και ανεβάζει τόνους, αλλά εκείνη που στέκεται. Που δεν φεύγει όταν ανεβαίνει ο θυμός, που δεν εξαφανίζεται όταν πέφτουν τα φώτα. Μου έμαθες τι θα πει πίστη. Όχι σαν υπόσχεση για το αύριο, αλλά σαν παρουσία στο τώρα, ακόμη κι όταν δεν έχουμε λέξεις.
Η αφοσίωση δεν φάνηκε στις εύκολες μέρες. Φάνηκε στις δύσκολες. Στις στιγμές που σωπαίναμε και όμως ήξερες. Στις στιγμές που ο εγωισμός ζητούσε να κερδίσει και εσύ διάλεξες να μείνεις. Εκεί κατάλαβα. Όχι τι λέμε όταν όλα πάνε καλά, αλλά ποιοι είμαστε όταν δεν πάνε.
Μετά τις αγάπες που καίνε γρήγορα, τα λουλούδια που μαραίνονται, τους έρωτες που υπόσχονται πολλά και αντέχουν λίγο, μένει κάτι άλλο. Μένει η πίστη. Ότι μέσα από τη σιωπή υπάρχεις. Ότι ακόμη κι αν δεν μιλάμε, δεν έχουμε χαθεί. Ότι ακόμη κι αν θυμώνουμε, δεν ακυρωνόμαστε.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα. Ότι η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι στάση. Είναι επιλογή. Είναι το να είσαι εκεί χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Και όσο είσαι εκεί, όλα βρίσκουν τον τρόπο τους. Ακόμη και το σκοτάδι γίνεται υποφερτό. Ακόμη και οι φόβοι μικραίνουν.
Δεν έμαθα να αγαπώ από όσα ζήσαμε. Έμαθα από όσα αντέξαμε. Κι αν κάτι κρατάω, δεν είναι οι μεγάλες στιγμές. Είναι εκείνες οι ήσυχες, που κανείς δεν είδε, αλλά μας έδεσαν.
