Γράφει η Σοφία Παπαηλιαδου
Παίξαμε και φέτος στα ζάρια τη χρονιά. Όχι με στρατηγική. Με ένστικτο. Με εκείνο το «πάμε κι όπου βγει» που λέμε όταν μέσα μας ξέρουμε πως δεν ελέγχονται όλα. Μια χρονιά αλλιώτικη. Παράξενη. Από αυτές που δεν σηκώνουν απολογισμούς, γιατί ό,τι κι αν μετρήσεις βγαίνει μισό. Οι χαρές δεν ολοκληρώθηκαν, οι λύπες δεν τελείωσαν, τα μαθήματα δεν μπήκαν σε κουτάκια.
Κι όμως, είμαστε εδώ. Στον απάνω κόσμο. Με τα σημάδια μας, με τις ρωγμές μας, με τις μικρές μας νίκες που δεν φάνηκαν ποτέ στα μεγάλα πλάνα. Δεν χαθήκαμε σε κάποιο Upside Down φαντασίας, δεν μας κατάπιε το σκοτάδι, δεν μας έβγαλε εκτός διαδρομής. Κι αυτό, όσο κι αν δεν ακούγεται εντυπωσιακό, είναι λόγος να λέμε «όλα καλά».
Η χρονιά αυτή δεν μας χάρισε βεβαιότητες. Μας έμαθε όμως να στεκόμαστε. Να αντέχουμε τη σιωπή. Να κοιτάμε κατάματα την αλήθεια μας, ακόμη κι όταν δεν μας άρεσε. Μας έμαθε πως δεν χρειάζεται πάντα να κερδίζεις. Αρκεί να μη χάνεις τον εαυτό σου. Πως δεν χρειάζεται να τα καταλάβεις όλα. Αρκεί να τα ζήσεις.
Αφήνουμε πίσω ανθρώπους, συνήθειες, εκδοχές μας που δεν μας χωρούσαν πια. Παίρνουμε μαζί μας ό,τι άντεξε. Ό,τι έμεινε όταν έφυγαν τα περιττά. Ό,τι δεν χρειάστηκε εξηγήσεις για να σταθεί.
Και μπροστά; Δεν χαράζουμε μεγάλες υποσχέσεις. Δεν ζητάμε θαύματα. Χαράζουμε ένα «συνεχίζεται». Με μικρά γράμματα. Με καθαρή πρόθεση. Να είμαστε λίγο πιο αληθινοί. Λίγο πιο παρόντες. Λίγο πιο δικοί μας.
Και να σου πω κι ένα μυστικό; Άσε τα “να” και τα “θα” φέτος.. Κάνε ό,τι προστάζει η ψυχή σου, η επιθυμία σου.. μόνο κακό μην κάνεις. Αν μπορέσεις να κρατήσεις αυτό.. όλα θα είναι καλύτερα στην χρονιά που έρχεται!
Γιατί στο τέλος, μένει το θαύμα που πίστεψες, η μαγεία που έζησες και το φως στο σκοτάδι.
