Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
«Να προσέχεις παιδί μου… Εκεί έξω ο κόσμος πια είναι άγριος, χωρίς συναισθήματα και ήθος.
Δεν σκέφτεται το καλό και το κέρδος κανενός, εκτός του εαυτού του.
Να είσαι προσεκτικός με τους ανθρώπους. Να τους συγχωρείς, για να μη γεμίζει η ψυχούλα σου κακία.
Να σκέφτεσαι δύο φορές πριν εμπιστευτείς κάποιον. Κι αν σε προδώσει, να τον αφήσεις πίσω σου. Να μη σκεφτείς ούτε λεπτό να τον εκδικηθείς. Θα το κάνει η ίδια η ζωή για σένα.
Γιατί η ζωή επιστρέφει συμπεριφορές, παιδί μου. Αυτό στο βεβαιώνω.
Να μη θυμώνεις με τους άλλους, αλλά ούτε και με τον εαυτό σου για ό,τι συμβεί. Καμιά φορά γίνονται άσχημα πράγματα για να μάθεις κάτι καινούριο. Ίσως να δοκιμαστεί η υπομονή σου, η ψυχραιμία σου και τα όριά σου.
Η υπομονή είναι αρετή. Και η ψυχραιμία ακόμη μεγαλύτερη.
Γιατί να ξέρεις, παιδί μου, πως μία στιγμή και ένα λεπτό μόνο μπορεί να φέρει το μεγαλύτερο κακό στη ζωή σου.
Να θυμάσαι, παιδί μου, είμαστε οι επιλογές μας. Κι εκεί που δεν επεμβαίνει η τύχη, που δε μπορείς να τα βάλεις μαζί της, υπάρχει η ευκαιρία που σου δίνεται, έστω για λίγο χρόνο, να επιλέξεις πώς θα φερθείς.
Να μη φοβάσαι τη μοναξιά, παιδί μου. Να μη φοβάσαι ούτε το φευγιό. Καμιά φορά είναι η προτιμότερη και καλύτερη λύση για τους ανθρώπους.
Να μην ξεχάσεις να είσαι άνθρωπος, παιδί μου. Το δύσκολο είναι αυτό.
Γιατί αυτό που βρίσκεις σπάνια πια… είναι η ανθρωπιά».
