Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Υπάρχουν άνθρωποι που τελειώνουν μόλις χωρίσουν. Σβήνουν σαν φώτα σε άδειο δωμάτιο. Μαζεύουν φωτογραφίες, πετάνε μηνύματα, αλλάζουν δρόμους, κάνουν ό,τι μπορούν για να πείσουν τον εαυτό τους πως “πέρασε”. Σαν να ήταν μια κακή συνήθεια που κόβεται από τη μια μέρα στην άλλη.
Κι υπάρχουν κι εκείνοι οι άλλοι.
Εκείνοι που ακόμα κι όταν χαθούν, συνεχίζουν να υπάρχουν ο ένας μέσα στον άλλον σαν κάτι μόνιμο. Όχι ρομαντικά. Όχι όμορφα. Σχεδόν βίαια.
Εμείς είμαστε αυτοί.
Δεν ξέρω αν θα ξαναβρεθούμε ποτέ πραγματικά. Αν θα υπάρξει άλλη αγκαλιά, άλλο κρεβάτι, άλλη νύχτα που θα μυρίζει και πάλι οι δυο μας. Μπορεί όχι. Η ζωή είναι γεμάτη εγωισμούς, αποστάσεις, λάθος χρόνους και ανθρώπους που αγαπήθηκαν πολύ αλλά δεν κατάφεραν να μείνουν.
Αλλά εσύ θα υπάρχεις.
Στον τρόπο που κοιτάζω τους ανθρώπους όταν δεν τους εμπιστεύομαι. Στη μουσική που χαμηλώνω γιατί ακόμα μου σφίγγει το στομάχι. Στις στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να σου μιλήσει πριν θυμηθεί ότι δεν επιτρέπεται πια.
Κι εγώ θα υπάρχω μέσα σου. Το ξέρω.
Όχι επειδή ήμουν ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισες. Ούτε επειδή ζήσαμε κάποιο παραμύθι. Αλλά γιατί υπήρξα αληθινός μαζί σου. Κι οι αληθινοί άνθρωποι αφήνουν σημάδια που δεν ξεθωριάζουν εύκολα, όσο κι αν κάνεις τον δυνατό.
Θα αγαπήσουμε ίσως άλλους ανθρώπους. Θα γελάσουμε ξανά. Θα προχωρήσουμε, γιατί αυτό κάνουν οι άνθρωποι όταν δεν έχουν άλλη επιλογή. Αλλά πάντα θα υπάρχει εκείνο το μικρό, σκοτεινό δωμάτιο μέσα μας που θα γράφει το όνομα του άλλου στον τοίχο.
Και ξέρεις κάτι;
Δεν το θεωρώ ήττα αυτό.
Υπάρχουν έρωτες που δεν ήρθαν για να κρατήσουν μια ζωή δίπλα δίπλα. Ήρθαν για να αλλάξουν τον τρόπο που αναπνέεις από εκεί και μετά.
Γι’ αυτό σου λέω.
Ακόμα κι αν χαθούμε οριστικά, ακόμα κι αν δεν ξαναγγίξουμε ποτέ ο ένας τον άλλον, εμείς θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε.
Μαζί και χώρια.
