Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Έναν έρωτα σας εύχομαι μωρέ, για να σας φέρει ο νέος χρόνος…
Έναν έρωτα μεγάλο, κανονικό, ορθόδοξο!
Σας εύχομαι έναν έρωτα, από εκείνους που δεν θα αναπνέετε λάθος, που η ανάσα σας θα είναι πάντοτε σωστή, και θα είναι ο λόγος για να αναπνέει μαζί σας κι ένας άλλος.
Έναν έρωτα καθόλου κριτικό, που δεν θα μετράει λάθη και σωστά, θα μετράει μόνο πόσες φορές γέλασε σήμερα ο άνθρωπός του.
Έναν έρωτα γαμώτο, που δεν θα ψάχνεστε, θα είναι πάντα εκεί που τον αφήσατε, πιστός σαν Πηνελόπη,
να περιμένει, όχι από ανάγκη, μα από ξεκάθαρη επιλογή.
Έναν έρωτα που δεν θα χρειάζεται αποδείξεις, θα φτάνει ο τρόπος που κοιτάζεστε, όταν σωπαίνουν όλα, και θα μιλάνε μόνο οι ματιές.
Έναν έρωτα που δεν θα φοβάται τις μέρες τις κακές.
Που θα κάθεται δίπλα σας κι όταν δεν θα είστε και τόσο ωραίοι, κι όταν δεν έχετε άλλες λέξεις, κι όταν δεν θα αντέχετε ούτε τον ίδιο σας τον εαυτό.
Που δεν θα σας ζητάει να είστε δυνατοί,
θα θέλει να είστε μόνο αληθινοί, κι αυτό θα είναι ήδη αρκετό.
Έναν έρωτα που στα δύσκολα θα είναι ακόμα πιο δυνατός, που δεν θα μικραίνει καθόλου στο πέρασμα του χρόνου, που δεν θα μπαίνει σε παύση όταν πονάτε.
Έναν έρωτα που δεν θα σας ζητάει να αλλάξετε, μπας και σας χωρέσει κάπου, θα σας χωράει ακριβώς όπως είστε, με τα σπασμένα σας.
Έναν έρωτα ρε πούστη μου σας εύχομαι, που θα γυρνάτε κουρασμένοι
και θα βρίσκετε ένα σπίτι.
Όχι τοίχους.
Όχι άμυνες.
Σπίτι κανονικό, σας λέω.
Με φως αναμμένο.
Με μια αγκαλιά στο άνοιγμα της πόρτας, που να λέει, “εδώ είσαι”.
Αυτόν τον έρωτα σας εύχομαι ολόψυχα λοιπόν.
Όχι τον εύκολο.
Όχι τον λίγο και τον επιφανειακό.
Τον αληθινό!
Τον μεγάλο.
Τον κανονικό.
Τον ορθόδοξο.
Καλή χρονιά από μένα!
