Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Δεν τον έχασες.
Στην πραγματικότητα, δεν είχες ποτέ αυτό που πίστευες πως είχες.
Είχες την εκδοχή του. Τη σκηνοθετημένη. Τη δοκιμασμένη. Τη “τέλεια” για την αρχή.
Αλλά όχι τον πυρήνα του.
Τον είδες όταν χαμογελούσε.
Όταν σε φλέρταρε, όταν υποσχόταν, όταν έδειχνε ενδιαφέρον.
Μα τον κατάλαβες,
μόνο όταν δεν του βγήκε το σενάριο.
Όταν δεν ήσουν πια “εύκολη”,
όταν δεν ένιωθες υποχρεωμένη να λες συνέχεια ναι,
όταν δεν κάθισες φρόνιμα στη θέση που σου είχε ορίσει.
Εκεί ξεγυμνώθηκε.
Εκεί που τον ζόρισε η αλήθεια σου.
Εκεί που δεν τον εξυπηρετούσε πια η ύπαρξή σου.
Εκεί που έπαψες να είσαι η “τέλεια” πρωταγωνίστρια για το έργο του.
Και δεν το άντεξε.
Δεν άντεξε το “μαζί” χωρίς έλεγχο.
Δεν άντεξε το “σε θέλω” χωρίς εξουσία.
Δεν άντεξε την ισότιμη αγάπη.
Γιατί δεν είχε μάθει να αγαπά.
Είχε μάθει να τον θαυμάζουν.
Μη μπερδεύεσαι.
Δεν φταίει που άλλαξες.
Δεν φταίει που διεκδίκησες.
Δεν φταίει που έδειξες τον εαυτό σου.
Φταίει που δεν του άρεσε ο ρόλος σου, όταν δεν ήταν πια βολικός.
Και τότε… δεν έφυγε.
Εξαφανίστηκε.
Έγινε κάποιος άλλος.
Κι εσύ έμεινες να κοιτάς έναν άνθρωπο που δεν αναγνώριζες.
Που έλεγες “δεν γίνεται να είναι αυτός”.
Αλλά ήταν.
Και πάντα ήταν.
Απλώς τώρα δεν είχε λόγο να προσπαθεί να κρυφτεί.
Δεν τον έχασες.
Αποκαλύφθηκε.
Και σ’ το έκανε χάρη.
Γιατί τώρα ξέρεις πως δεν άξιζε το βάθος σου.
Δεν άντεχε την αλήθεια σου.
Κι αυτό, δεν είναι απώλεια.
Είναι λύτρωση.
