Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Λέμε πως η ζωή είναι ωραία. Και έχουμε δίκιο. Τουλάχιστον στη θεωρία. Γιατί στην πράξη, πολλοί τη ζουν όπως το φυτό στο περβάζι. Λίγο νερό, λίγο φως, και καμία επιθυμία να ξεμυτίσουν απ’ τη γλάστρα. Ζούμε σε μια εποχή που το «ζω» έχει αντικατασταθεί από το «επιβιώνω». Ξυπνάμε, δουλεύουμε, γκρινιάζουμε, κοιμόμαστε. Επανάληψη μέχρι τελικής πτώσεως ή μέχρι να μας καλέσει η Εφορία.
Το παράδοξο; Όλοι λέμε πως «η ζωή είναι μικρή». Και μετά την ξοδεύουμε κάνοντας refresh στα social, περιμένοντας κάτι να αλλάξει μαγικά. Μα δεν αλλάζει τίποτα, αν δεν σηκωθείς εσύ να το αλλάξεις. Η ζωή δε θα έρθει να σου χτυπήσει την πόρτα να σε πάρει για βόλτα. Θέλει θράσος να τη ζήσεις, να ρισκάρεις, να γελάσεις, να ερωτευτείς, να αποτύχεις. Ναι, ακόμα και να εκτεθείς, να ντροπιαστείς, να κάνεις λάθη. Αυτά είναι τα σημάδια των ζωντανών. Οι υπόλοιποι μένουν ανέπαφοι. Σαν ταριχευμένοι.
Το να “φυτοζωείς” είναι πιο βολικό βέβαια. Δεν πονάς, δε φοβάσαι, δε χάνεις. Αλλά και δε ζεις. Είναι σαν να έχεις εισιτήριο πρώτης θέσης για τη ζωή, κι εσύ να κάθεσαι στο διάδρομο κοιτάζοντας το πάτωμα. «Δε βαριέσαι, άλλη φορά», λες. Αλλά η «άλλη φορά» έχει την κακή συνήθεια να μην έρχεται ποτέ.
Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι πως το ξέρουμε όλοι αυτό. Μιλάμε για «ζωή» στα καφέ, στα podcasts, στις αναρτήσεις μας, ενώ μέσα μας ξέρουμε ότι φοβόμαστε να τη γευτούμε. Θέλουμε να νιώσουμε ελεύθεροι, αλλά κρατάμε το ρολόι μας δεμένο σφιχτά, μην τυχόν και χάσουμε το επόμενο meeting.
Κι όμως η ζωή είναι ωραία. Ακόμα και με τα λάθη της, με τις ήττες της, με την αβεβαιότητα. Είναι ωραία γιατί είναι ζωντανή. Δε θέλει τελειότητα, θέλει συμμετοχή. Θέλει να λερωθείς, να κουραστείς, να συγκινηθείς. Να πεις «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη και «όχι» χωρίς τύψεις.
Αρκεί να τη ζεις. Όχι να τη σχολιάζεις, όχι να την αναβάλλεις, όχι να την παρακολουθείς από το κινητό. Αν δεν ιδρώσεις, αν δε ρισκάρεις, αν δε γελάσεις με την ψυχή σου, τότε μην περιμένεις να σε συγκινήσει. Γιατί η ζωή δε χαρίζεται. Κερδίζεται.
