Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν υπάρχει πιο βαρύ φορτίο από ένα «δεν τόλμησα».
Όλα τα άλλα, κάπως τα κουβαλάς. Την αποτυχία τη χωνεύεις. Το «έπεσα» το ξεπερνάς. Αλλά το «δεν τόλμησα» μένει για πάντα εκεί. Σου γδέρνει τον νου τις νύχτες και σου ψιθυρίζει «κι αν είχες προσπαθήσει;».
Ο φόβος είναι ύπουλο πράγμα. Ντύνεται με λογική, με μέτρο, με «να προσέχω». Κι έτσι, μέρα με τη μέρα, μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι με λιγότερα. Να κρατάς το κεφάλι χαμηλά. Να αποφεύγεις το ρίσκο, να πνίγεις την επιθυμία πριν καν βγει από το στόμα. Μέχρι που συνηθίζεις τόσο πολύ τη σιωπή, που ξεχνάς πώς είναι να διεκδικείς.
Μα δεν υπάρχει πιο σκληρή τιμωρία από αυτό που θα μπορούσες να ζήσεις και δεν έζησες. Από εκείνη τη στιγμή που στάθηκες ένα βήμα πριν, κι έκανες πίσω. Το «δεν τόλμησα» δεν σε σκοτώνει μια φορά· σε διαλύει λίγο κάθε μέρα. Είναι ο ήχος της καρδιάς σου που χτυπάει, αλλά δεν ζει.
Όταν τολμάς, μπορεί να χάσεις. Να εκτεθείς, να πληγωθείς, να αποτύχεις. Ναι. Αλλά θα ξέρεις. Θα έχεις εικόνες, όχι υποθέσεις. Θα έχεις πληγές, όχι φαντάσματα. Θα έχεις κάτι να θυμάσαι, κι όχι κάτι να σε στοιχειώνει.
Το «δεν τόλμησα» είναι η πιο βαριά λέξη γιατί δεν έχει ημερομηνία λήξης. Δεν ξεπερνιέται, δεν ξεθωριάζει. Είναι το ίχνος που αφήνει ο φόβος στο μέσα σου. Εκεί που θάφτηκαν τα «ίσως» και τα «αν».
Τόλμησε, λοιπόν. Ακόμα κι αν τρέμεις. Ακόμα κι αν δεν έχεις καμία εγγύηση για το αποτέλεσμα. Μίλα. Ζήτα. Φώναξε. Αγάπα. Ζήσε. Δεν υπάρχει εγγύηση στη ζωή, υπάρχει μόνο παλμός. Και κάθε παλμός που πνίγεις, σε απομακρύνει λίγο περισσότερο από εσένα.
Γιατί, στο τέλος, αυτό θα σε βαραίνει περισσότερο απ’ όλα. Όχι όσα έκανες, αλλά όσα δεν τόλμησες.
Και κάπως έτσι, μαθαίνεις πως το πιο επικίνδυνο πράγμα στη ζωή δεν είναι να πέσεις.
Είναι να μην προσπαθήσεις ποτέ να πετάξεις.
