Γράφει η Εύα Καρρά
Μια μέρα μόνο. Να μην είμαι εγώ. Να αφήσω στην άκρη το «σωστό», το μετρημένο, το ήσυχο. Να βάλω φωτιά στο πρέπει και να πάρω αγκαζέ το «όπως γουστάρω». Να μην απολογηθώ, να μην εξηγήσω, να μη ζητήσω άδεια. Να δω πώς είναι να ζεις χωρίς το βάρος του ρόλου, χωρίς το άγχος της εικόνας.
Θέλω μια μέρα να σε κοιτάξω και να μη χρειαστεί να αποδείξω τίποτα. Ούτε τι νιώθω, ούτε γιατί είμαι εδώ. Να μην κάνω αυτά που “πρέπει” για να με αγαπήσεις, αλλά αυτά που με εκφράζουν. Να μη σε προλάβω στις προσδοκίες σου, να μην εκπληρώσω καμία από τις σιωπηλές σου απαιτήσεις. Να σε αφήσω να καταλάβεις ότι η αγάπη δεν είναι υποχρέωση, είναι επιλογή. Κι εγώ, σήμερα, δεν υπόσχομαι τίποτα.
Μια μέρα θέλω να δω τη φάτσα σου να παγώνει. Να καταλάβεις πως ό,τι θεωρούσες δεδομένο, δεν είναι. Πως ό,τι είχες για σίγουρο, μπορεί να χαθεί με ένα «ως εδώ». Γιατί έτσι είναι — το δεδομένο γίνεται ζητούμενο, και το ζητούμενο όταν ελευθερωθεί, δεν επιστρέφει ποτέ στο κλουβί του.
Κράτα με, αν μπορείς. Αλλά να ξέρεις: αν με αφήσεις, δεν θα σε κυνηγήσω. Όχι γιατί δεν σε θέλω, αλλά γιατί αυτή τη φορά, θέλω εμένα περισσότερο. Γιατί έμαθα ότι η πιο μεγάλη απελευθέρωση δεν έρχεται όταν σε αφήνουν ελεύθερο, αλλά όταν σταματάς να ζητάς να σε κρατήσουν.
Μια μέρα λοιπόν — για την αλητεία, για τη ζωή, για το «επιτέλους» μέσα μου — να μην είμαι εγώ. Να μην είμαι όπως με θέλουν. Να είμαι όπως είμαι.
Κι όποιος αντέξει.
