Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Δεν είναι όλα τα “μαζί” φασαριόζικα.
Μερικά είναι χαμηλόφωνα.
Σαν τις νύχτες που δύο κορμιά κουρνιάζουν κάτω από την ίδια κουβέρτα και διαβάζουν σελίδες σιωπής.
Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα.
Ούτε να γελάσεις δυνατά, ούτε να παριστάνεις κάτι που δεν είσαι.
Η ανάσα του άλλου δίπλα σου αρκεί για να νιώσεις ότι ανήκεις.
Όχι κάπου.
Σε κάποιον.
Η κούπα στο τραπέζι, το κερί που τρεμοπαίζει, οι λέξεις που κυλούν αθόρυβα πάνω από τα χαρτιά…
Όλα είναι απλά.
Κι όμως, όλα είναι ακριβώς όσα χρειάζεσαι για να πεις: «Είμαι σπίτι».
Αυτές οι στιγμές δεν έχουν φανφάρες.
Δεν έχουν θεατρινισμούς.
Έχουν μόνο αλήθεια.
Κι όταν κοιτάζεις τον άλλον και βλέπεις τη δική σου γαλήνη να καθρεφτίζεται στα μάτια του, τότε ξέρεις.
Αυτό που όλοι κυνηγάνε φωνάζοντας, εσύ το βρήκες μέσα στη σιωπή.
Ένα «μαζί» τόσο δυνατό που δεν χρειάζεται να ακουστεί.
Μόνο να υπάρξει.
