Γράφει η Νίκη Σταματοπούλου
Αν πρέπει να την παρακαλέσεις, δεν είναι αγάπη.
Αν πρέπει να αποδείξεις την αξία σου για να τη λάβεις, δεν είναι αγάπη.
Αν πρέπει να περιμένεις ένα «σ’ αγαπώ» σαν ψίχουλο που πέφτει από το τραπέζι κάποιου που σε θεωρεί δεδομένο, τότε να ξέρεις πως δεν έχεις σχέση.
Έχεις εξάρτηση.
Και η εξάρτηση δεν έχει τίποτα το ρομαντικό.
Η εξάρτηση σε κάνει να ανέχεσαι συμπεριφορές που δεν θα έπρεπε.
Σε κάνει να κάθεσαι σε καταστάσεις που σε διαλύουν, γιατί έχεις μάθει να συμβιβάζεσαι με το λίγο, με το ελάχιστο, με το σχεδόν.
Και τι κάνεις;
Βρίσκεις δικαιολογίες.
Λες πως «έτσι είναι αυτός».
Πως «δεν είναι εκδηλωτικός».
Πως «αγαπάει με τον τρόπο του».
Πως «περνάει μια δύσκολη φάση».
Ξύπνα.
Αν κάποιος σε αγαπάει, το ξέρεις.
Δεν χρειάζεται να το ψάχνεις, δεν χρειάζεται να το αναλύεις, δεν χρειάζεται να το περιμένεις.
Δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι αν το νιώθει, αν θα το πει, αν θα το δείξει.
Η αγάπη δεν είναι γρίφος.
Δεν είναι σπαζοκεφαλιά, δεν είναι παζλ που πρέπει να λύσεις.
Δεν έχει μυστικά μηνύματα, δεν χρειάζεται αποκρυπτογράφηση.
Είναι εκεί, ολοκάθαρη, έντονη, δυνατή.
Δεν χρειάζεται να τη ζητήσεις, γιατί σου τη δίνουν.
Αν όμως δεν σου τη δίνουν;
Σήκω και φύγε.
Όχι από εγωισμό.
Όχι για να τιμωρήσεις τον άλλον.
Αλλά γιατί αξίζεις κάτι περισσότερο.
Γιατί ο άνθρωπος που θα σε αγαπήσει δεν θα σε αφήσει ποτέ να νιώσεις πως πρέπει να μείνεις για να αποδείξεις την αξία σου.
Δεν θα χρειαστεί ποτέ να σκεφτείς αν είσαι αρκετός.
Δεν θα χρειαστεί να μαζεύεις τα ψίχουλα μιας αγάπης που δεν φτάνει για να σε κρατήσει γεμάτη.
Η αγάπη δεν ζητιανεύεται.
Δίνεται απλόχερα, αλλιώς δεν είναι αγάπη.
Και αν δεν σου τη δίνουν, σήκω και φύγε.
Γιατί κάποια στιγμή θα καταλάβεις πως το να αγαπάς κάποιον που δεν σε αγαπάει, δεν είναι ρομαντικό.
Είναι αυτοκαταστροφή.
