Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Είναι εντάξει κάποιες φορές να μην τα πας καλά με το χρόνο. Είναι εντάξει να νιώθεις πως κάπου – κάπου τρέχει σαν χαλασμένη βρύση.
Σαν ήσουν παιδί τον κυνηγούσες, θυμάσαι; Βιαζόσουν να μεγαλώσεις. Μα τώρα.. τώρα που “μεγάλωσες” σ’έχει πάρει στο κατόπι εκείνος και δε σ’αφήνει να πάρεις ανάσα. Θα μου πεις βέβαια, πως τώρα, σε κυνηγάνε κι άλλα. Οι άσπρες τρίχες, οι πρώτες ρυτίδες.
Σε “κυνηγάει” κι ο εργοδότης σου..
Ορισμένες φορές μας τρομάζει το πόσο γρήγορα κυλάει η ζωή. Το πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος. Είναι όμως “υποχρέωσή” μας, να βρούμε εκείνη την Άνοιξη, που παντού διαβάζουμε ότι τη φτιάχνουμε μόνοι μας.. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν την φτιάχνουμε μόνοι μας, αλλά υπάρχει είμαι σίγουρος. Υπάρχει στο χρόνο που αφιερώνεις για να διαβάσεις δυο σελίδες από ένα βιβλίο, μες στο Μετρό.
Υπάρχει στον λίγο έστω χρόνο που πασχίζεις να βρεις, για να γράψεις δέκα γραμμές στον υπολογιστή σου.
Υπάρχει σ’εκείνο το δίωρο που θα αφιερώσεις δυο φορές την εβδομάδα στο γυμναστήριο.
Υπάρχει στον πρώτο καφέ της μέρας και στο ένα ποτήρι κρασί που επιτέλους πίνεις με τους φίλους σου και προσπαθούσες καιρό τώρα για δαύτο. Υπάρχει στις βραδινές βόλτες που κάνεις την ώρα που η πόλη κοιμάται. Εκείνες που παρόλη την κούραση της δουλειάς, σε αποφορτίζουν πλήρως. Υπάρχει στα χαμόγελα που βλέπεις καθημερινά γύρω σου. Εκείνα τα χαμόγελα που τα ονομάζω “της μιας στιγμής”.
Χαμόγελα ανθρώπων που ίσως να μην ξαναδείς ποτέ στη ζωή σου.
Υπάρχει στα χέρια ερωτευμένων ζευγαριών, στα φιλιά που ανταλλάσσουν στις γωνιές των δρόμων, στις πλατείες. Υπάρχει στο “σήμερα”, στο “εδώ”, στο “τώρα”.
Άνοιξη λοιπόν. Είτε προσπαθείς να τη “φτιάξεις” είτε όχι, εκείνη δηλώνει παρών, σου κλείνει θελκτικά το μάτι και σε περιμένει να μπεις στο χορό. ΜΗΝ αφήνεις λοιπόν, άλλους Απρίληδες στο έλεος της αδυσώπητης κλεψύδρας.
Καλημέρα!
