Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου.
Τα αδιέξοδα της ζωής, στα ματιά μου μοιάζουν με κλεισμένους δρόμους προς μια εκδρομή που λαχτάρας πολύ. Μπαίνεις μέσα στο αυτοκίνητο γεμάτος χαρά για να πας και καθώς προχωράς, φτάνεις στο σημείο που μια φωτεινή πινακίδα γραφεί “αδιέξοδο”. Οπότε αναγκάζεσαι να πας δεξιά ή αριστερά ή ακόμα και να κάνεις στροφή προς το σημείο εκκίνησης. Μα έλα που στα αδιέξοδα της ζωής κανένας δορυφόρος δεν έχει καταγεγραμμένους δρόμους. Κατεβαίνεις από το αμάξι εξαντλημένος, ψάχνεις οδηγίες, όμως κάνεις δεν σου λέει ξεκάθαρα πια είναι η ιδανική διαδρομή. Δεν υπάρχει ιδανική!
Αρχίζεις να σκέφτεσαι τα ενδεχόμενα που υπάρχουν και προσπαθείς να δεις ποια είναι η καλύτερη απόφαση για σένα. Φοβάσαι να αποφασίσεις γιατί ξέρεις το τίμημα μιας λάθος επιλογής. Πού να βασιστείς; Στη λογική; Στο συναίσθημα; Μέσα στην λαχταρά σου για τον προορισμό, ξέχασες πως μια πινακίδα σε προειδοποιούσε πως πιο κάτω ο δρόμος σταματά. Τα συναισθήματά σου αψήφησαν την προειδοποίηση και το μυαλό σου αφέθηκε..
Η αλήθεια, όσο και να πονάει, πάντα θα σου αξίζει. Έρχεται η στιγμή που ο κύκλος πρέπει να κλείσει. Η ζωή πάντα προχωρά και ευνοεί όσους προχωρούν μαζί της. Μην αφήσεις τον εαυτό σου στοιχειωμένο στο παρελθόν να χαζεύει κλειστές πόρτες. Τα καλύτερα είναι για να έρχονται. Στην πορεία θα δεις πως τελικά δεν έχεις να φοβάσαι και πολλά. Θα νιώσεις ξανά ζωντανός, θα χαζεύεις σιγά σιγά τον ήλιο να σου χαμογελάει και θα απορείς με τον εαυτό σου που τόσο καιρό έμεινες κολλημένος εκεί. Να θυμάσαι πως καμία φορά τα αδιέξοδα μας παρακινούν να πάμε σε διαδρομές πολύ καλύτερες από τις αρχικές.
Εκτίμησε το σημείο που βρίσκεσαι, όσο και αν δεν ήθελες να είσαι, κάθε φάση της ζωής μας εξυπηρετεί ένα μάθημα. Και δυστυχώς ή ευτυχώς τις περισσότερες φορές καλείσαι να κάνεις το παρελθόν κομμάτι της ζωής σου που θα σε συντροφεύει σιωπηλά στην επόμενη διαδρομή. Αγαπημένε μου αναγνώστη να προσέχεις τα σημάδια που θα φανερωθούν μπροστά σου. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, μαθέ να μην τα αγνοείς αλλά να τα αντιμετωπίζεις πριν είναι αργά. Και κάτι τελευταίο, να βάζεις μυαλό και καρδιά σε ισορροπία, παραμένοντας αληθινός αλλά ποτέ άδικος με τον εαυτό σου. Μην ξεχνάς, το κλειδί της φυλακής σου το έχεις ήδη στην τσέπη σου.
