Γράφει η Σταυρούλα Μαστέλου
Είναι που πετάω στα σύννεφα, όταν με κοιτάς με δυο μεγάλα μάτια, σαν αεροπλάνο.
Είναι που τρέμει το κορμί σα να εξετάζομαι και φοβάμαι μήπως αποτύχω.
Είναι που λιώνω σα κερί όταν για αστραπιαία δεύτερα με αγγίζεις απαλά στον ώμο.
Είναι που όταν σε βλέπω να κινείσαι θαρρώ πως αντικρίζω ένα θαρραλέο αετό εν ώρα πτήσης.
Είναι που όταν στέκεσαι όρθιος με επιβλητικό βλέμμα διαισθάνομαι τον αρχηγό λύκο μέσα σου.
Είναι που με χαϊδεύει η αύρα σου σε τυχαίες προσπεράσεις. Πίστεψέ με, αν μπορούσα θα την εσώκλεια σε κάποιον ασκό σα του Αιόλου.
Κι αυτός θα ήταν ο δικός σου.
Μα είναι πολλά τα είναι όταν το μυαλό και η ψυχή αναπαραγάγει ότι αποθανάτισε στις απρόσμενες και μη συναντήσεις.
Είναι που έλκομαι σα μαγνήτης. Καθίσταται ακατόρθωτο να αλλάξω κατεύθυνση. Με καλεί μία συμπαντική ενέργεια να σταθώ στο πλευρό σου.
Κι εκείνες τις στιγμές αισθάνομαι τα μάτια μου ρολάροντας πάνω στη μορφή σου να καταγράφουν τα χαρακτηριστικά .
Την αρμονία της σύνθεσης ενός προσώπου που εκφράζεται εκδηλώνοντας τη σωματική και πνευματική κατάθεση.
Μία κατάθεση προσανατολισμένη στον ίδιο του τον εαυτό χτισμένη μέσα από θλιβερές κακουχίες .
Είναι πολλά τα είναι.
Μα ξέρεις τι βλέπω;
Έναν άνθρωπο πλανόδιο καλοσύνης σφυρηλατημένο μέσα από τη θλίψη.
Είναι που η αύρα σου δεν μου αφήνει περιθώρια να μη σε θέλω!!
