Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Απόψε θα θελα να ρθεις. Απόψε αλλά και κάθε μέρα λαχταρώ ένα απόψε μοναδικό.
Να φανερωθείς έτσι ξαφνικά μες το σκοτάδι και να με πάρεις μια αγκαλιά. Να με γεμίσεις με φιλιά και να μου πεις ότι μ’ αγαπάς. Γιατί με αγαπάς το ξέρω. Το βλέπω. Δε μπορεί να πέφτω τόσο έξω.
Το μόνο που έκανα ήταν να περιμένω με υπομονή εκείνη τη μαγική στιγμή που θα νιώσεις την επιθυμία να μου το ανακοινώσεις. Και δεν άργησε πολύ να έρθει αυτή η στιγμή.
“Σ’ αγαπώ”
“Μπορείς να επαναλάβεις αυτό που είπες;” ήθελα να σιγουρευτώ πως άκουσα καλά.
Με άγγιξες στο πρόσωπο, με κοίταξες κατάματα και επανέλαβες πόσο πολύ με αγαπάς.
Ακούστηκε σα μελωδία στ’ αυτιά μου και η καρδιά μου χτύπαγε τόσο δυνατά από χαρά!
Μου είπες ότι είσαι άνθρωπος της πράξης και όχι για τα λόγια.
Συμφωνώ αλλά θέλω και να μου το λες που και που και οι πράξεις να σφραγίζουν τα συναισθήματά σου.
Να μου το λες αν το νιώθεις γιατί μου αρέσει να το ακούω.
Να μου το λες για να ομορφαίνει η μέρα μου.
Να μου το λες όποτε μπορείς για να παίρνω δύναμη, να γεμίζει χρώματα ο κόσμος μου, να ανοίγει πανιά η ελπίδα μου και να ταξιδεύει η ψυχή μου.
Να μου το λες για να γιατρεύονται οι πληγές μου κι αν ποτέ πάψεις να με αγαπάς με ένα αντίο φύγε όσο πιο μακριά μπορείς.
Μη πεις καμία άλλη λέξη, εγώ θα καταλάβω πως η αγάπη σου για μένα πλέον ξεθώριασε, πως κάπου μέσα στο χρόνο έσβησε ή απλά δεν υπήρξε ποτέ και πως το σ’ αγαπώ σου ήταν απλά δυο κούφιες λέξεις.
