Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν χρειάζεται φωνή για να πεις ότι αγαπάς.
Καμιά φορά, ένα άγγιγμα αρκεί.
Ένα δάχτυλο που χάνεται αθόρυβα στα μαλλιά σου.
Εκεί κρύβεται όλη μου η τρυφερότητα.
Όλη η αμηχανία που με έπνιξε κάθε φορά που ήθελα να σου μιλήσω και δεν ήξερα πώς.
Δεν σε χάιδευα για να με προσέξεις.
Σε χάιδευα για να θυμάμαι ότι υπάρχεις.
Ότι είσαι αληθινή.
Ότι μπορώ να σε νιώθω, έστω και λίγο, έστω κι αν όλος ο κόσμος φώναζε να σε αφήσω.
Ποτέ δεν ήμουν καλός με τις λέξεις.
Αλλά τα δάχτυλά μου σε ήξεραν απ’ έξω.
Σε διάβαζαν καλύτερα κι απ’ το βλέμμα σου.
Ένα μόνο τράβηγμα από μια τούφα σου, και ήξερα πότε πνιγόσουν, πότε άνθιζες, πότε ήθελες να φύγεις κι απλά δεν έβρισκες τρόπο.
Αυτό το άγγιγμα ήταν όλα όσα δεν είπαμε.
Όλα όσα άφησα να κρυφτούν πίσω από μια σιωπή που μας έπνιξε.
Κι όμως, εκεί, μέσα στα μαλλιά σου, υπήρχε κάτι που έμοιαζε με πατρίδα.
Αν κάποτε θελήσεις να θυμηθείς τι νιώσαμε, μην ψάξεις στις φωτογραφίες μας.
Θυμήσου πώς ένιωσες όταν ένιωσες εμένα, χωρίς να χρειαστεί να μιλήσω.
Γιατί η αγάπη, όταν είναι αληθινή, δεν λέγεται.
Ψιθυρίζεται με τα χέρια.
Και φυλάγεται… στα μαλλιά.
