Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού
Δεν το άφησε τυχαία το λουλούδι πίσω της. Ήταν το τελευταίο της «αν». Το τελευταίο «ίσως». Το τελευταίο κομμάτι ευγένειας σε έναν κόσμο που την πλήγωσε.
Δεν γύρισε να κοιτάξει. Δεν έπρεπε. Γιατί αν γυρνούσε, θα έβλεπε τα σημάδια που κουβάλησε. Τις νύχτες που έπνιξε λυγμούς στο μαξιλάρι της. Τα λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Τις προσβολές που βάφτισε «αγάπη» για να αντέξει λίγο ακόμα.
Μα δεν άντεξε.
Φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το μέσα σου. Κι εκείνη η σταγόνα, έσταξε μια μέρα που όλα έμοιαζαν ήσυχα. Δεν φώναξε. Δεν έσπασε τίποτα. Σηκώθηκε, φόρεσε τα τακούνια της και έφυγε. Όπως φεύγουν οι γυναίκες που δεν ζητιανεύουν δεύτερες ευκαιρίες.
Μη ρωτήσεις πού πάει. Δεν σου ανήκει πια.
Αυτό που της έδωσες το πλήρωσε ακριβά.
Και η σιωπή της, πιο δυνατή από κάθε σου συγγνώμη.
Έχει πια μέσα της έναν πόνο που έγινε φίλος. Έναν πόνο που την έμαθε να μη συμβιβάζεται. Να μη σκύβει. Να μη παρακαλάει.
Κι αν τη δεις κάπου, μια μέρα, να χαμογελάει… μην την πλησιάσεις. Μη χαλάσεις την ηρεμία της με μια κουβέντα που άργησε.
Γιατί θα καταλάβεις τότε, πως η αληθινή απώλεια, δεν είναι όταν κάποιος φεύγει.
Είναι όταν δεν έχει πια λόγο να γυρίσει.
