Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Δεν είναι όλες οι αγκαλιές το ίδιο αλλά ούτε και οι άνθρωποι που στις δίνουν επίσης.
Δε κουμπώνουν όλες με τον ίδιο τρόπο αλλά και καθόλου μπορεί. Δεν έχουν το ίδιο άγγιγμα αλλά ούτε την ίδια αίσθηση όταν ενώνονται.
Κάποιες μπάζουν ψυχρές, κρύες, παγωμένες , τυπικές , αθόρυβες και άλλες ακούγονται παντού, φωνάζουν από μακριά αγάπη και μοσχοβολά ο τόπος ευτυχία.
Άλλες μοιάζουν ξύλινες, αμφίβολες, εγκρατείς, χωρίς λόγια και υποσχέσεις ενώ άλλες κάνουν φασαρία, υπόσχονται, μένουν, χάνονται στα βλέμματα , μένουν κολλημένες για δευτερόλεπτα , σε ηρεμούν, σε γαληνεύουν και σου δίνουν με μιας το εισιτήριο για την επόμενη που θα έρθει.
Είναι μοναδικές οι αγκαλιές, σε λούζουν με φως, δύναμη και κουράγιο για να συνεχίσεις παρακάτω. Σε γεμίζουν με ενέργεια και όρεξη για να αντέξεις μια μέρα ακόμη, γιατί η ζωή χωρίς αγκαλιές μοιάζει μουντή και άχρωμη.
