Γράφει ο Γιώργος Αντωνιάδης
Δεν αξίζει να σε στοιχειώνει ένα απωθημένο. Ένας έρωτας που δεν τον έζησες, μια στιγμή που δεν τη διεκδίκησες, μια λέξη που δεν τόλμησες να πεις. Ξέρεις τι είναι τα απωθημένα; Είναι τα βαρίδια της ψυχής. Αυτά που σε κρατούν πίσω, που δεν σε αφήνουν να αναπνεύσεις, να νιώσεις, να ζήσεις.
Ο έρωτας δεν είναι για τους δειλούς. Είναι για εκείνους που κοιτάνε κατάματα τον άλλον και λένε: “Σε θέλω”. Είναι για εκείνους που, ακόμα κι αν πέσουν, θα ξέρουν πως έδωσαν τα πάντα. Γιατί ο έρωτας δεν είναι να κερδίσεις. Είναι να τολμήσεις.
Αν κάτι σου έμεινε ανείπωτο, να το πεις. Αν κάτι δεν το έκανες, να το κάνεις. Η ζωή δεν περιμένει. Και τα απωθημένα είναι ο χειρότερος εχθρός. Σου κλέβουν τον ύπνο, σου κλέβουν την καρδιά, και σου αφήνουν μόνο κενό. Και ξέρεις κάτι; Κανένα “σχεδόν” δεν γέμισε ποτέ μια ψυχή.
Διεκδίκησε. Ζήσε. Κάνε λάθη. Αλλά μην αφήνεις ένα απωθημένο να σε στοιχειώνει. Ό,τι ποθείς, να το κυνηγάς. Ό,τι αγαπάς, να το φωνάζεις. Κι αν κάτι δεν το κέρδισες, τουλάχιστον θα ξέρεις ότι το πάλεψες. Γιατί αυτό που πονάει πιο πολύ δεν είναι η απόρριψη. Είναι η αδράνεια.
Γι’ αυτό σου λέω, μην ζεις με απωθημένα. Ζήσε με πάθος. Ζήσε με αλήθεια. Ζήσε όπως σου αξίζει.
