Γράφει η Αστέρω
Υπάρχει μια στιγμή που σταματάς και αναρωτιέσαι αν αξίζει. Και η απάντηση δεν έρχεται αμέσως. Έρχεται αργά, σαν κάτι που ξέχασες ότι ήξερες.
Η επιλογή σου. Ο άνθρωπος που διάλεξες. Η σχέση που είπες «ναι» χωρίς να ξέρεις ακριβώς τι σε περιμένει. Και πήγες. Και έμεινες. Ακόμα κι όταν θα ήταν πιο εύκολο να μαζέψεις τα πράγματά σου και να φύγεις από την πίσω πόρτα σαν να μην πέρασες ποτέ.
Δεν το έκανες όμως.
Γιατί; Δεν είναι απαραίτητα αγάπη τυφλή. Δεν είναι εξάρτηση. Δεν είναι φόβος. Είναι κάτι πιο σκληρό από όλα αυτά. Είναι απόφαση. Η συνειδητή, καθαρή απόφαση να στέκεσαι δίπλα σε κάποιον ακόμα κι όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν, όταν δεν επικοινωνείτε σωστά, όταν το βράδυ κοιμάστε και ο καθένας κουβαλά το δικό του βάρος στη σιωπή.
Κι εκεί μέσα, σε ‘κείνη τη σιωπή, είναι που κρίνεται όλο το παιχνίδι.
Δε σου λέω να μένεις όταν κάποιος αδιαφορεί. Δε μιλώ για εκείνες τις σχέσεις που σε κάνουν να χάνεσαι. Μιλώ για τις άλλες. Τις δύσκολες αλλά αληθινές, εκεί που ο άλλος δε σε αδικεί, αλλά η ζωή αδικεί και τους δύο, και πρέπει να αποφασίσεις αν θα το περάσεις μαζί του ή θα τον αφήσεις στη μέση της διαδρομής.
Να στηρίζεις την επιλογή σου σημαίνει να θυμάσαι γιατί διάλεξες εκείνον τον άνθρωπο. Εκείνη τη μέρα, εκείνη τη στιγμή, εκείνη την αίσθηση. Και να ξέρεις ότι τα δύσκολα δεν ακυρώνουν τα καλά. Τα δοκιμάζουν μόνο.
Το αποτέλεσμα δεν είναι δικό σου. Ποτέ δεν ήταν. Μπορείς να κάνεις τα πάντα σωστά και να μην αρκεί. Μπορείς να αγαπάς με όλη σου τη δύναμη και να χάσεις. Αυτό είναι το πιο ωμό κομμάτι της αγάπης. Ό,τι δε σου εγγυάται τίποτα.
Σου εγγυάται μόνο τον εαυτό σου. Το ποιος θα είσαι μέσα σε όλα αυτό.
Κι αν κάποτε κοιτάξεις πίσω και πεις «δεν το εγκατέλειψα άδικα», τότε δεν έχασες. Έζησες κάτι αληθινό. Και τα αληθινά, όσο κι αν πονάνε, δε σε αφήνουν ποτέ φτωχότερο.
