Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Δεν ρωτάμε, το γιατί;
Δεν υπάρχει το: για ποιο;
Κουράζεται η ψυχή να δίνει απαντήσεις.
Ζητά το μυαλό να ξεκουραστεί από τον απολογισμό ζωής.
Και τι τον θες;
Τι αποδεικνύει;
Και όταν πάψουν οι εξηγήσεις, οι αναλύσεις οι απαιτήσεις,
μένει μόνο ο εαυτός σου σιωπηλός.
Δεν είναι όλα ρε φίλε για ανάλυση.
Δεν έχεις δικαίωμα να ρωτάς.
Μερικά πράγματα όταν βλέπεις πως πονάνε, πήγαινε παρακάτω…
Μην μιλάς.
Μην ασχολείσαι.
Η ψυχή δεν καίγεται για συμπεράσματα.
Θέλει μόνο
λίγη γαλήνη,κι όχι φράσεις με ερωτηματικά.
Εκείνο το γα@@@νο
“σε καταλαβαίνω, χωρίς να μου εξηγήσεις”.
Εγώ γιατί πρέπει να κοιτάζω με άλλο βλέμμα τους ανθρώπους;
Το να ψάχνεις να ξεδιαλύνεις τα πάντα,σε κάνει ευτυχισμένο;
Να στριμώχνεις συναισθήματα;
Μάθε να κάθεσαι δίπλα μου στη σιωπή.
Χωρίς ανάκριση.
Χωρίς συμβουλές.
Χωρίς εκείνο το βλέμμα που ζητά αποδείξεις για όσα νιώθεις.
Δεν θέλω λύσεις.
Παρουσία θέλω.
Αλλιώς κουράζομαι.
Αυτό το νταραβέρι “σου είπα κι μου είπες”…
Φαντάσου ότι χωρίς αυτά, μπορεί να υπάρξει αγάπη!
Δεν μου κάνουν οι σωστές λέξεις.
Μου κάνουν οι σωστές σιωπές.
Δείξε μου κατανόηση.
μείνε εδώ…και άσε τα γιατί!
