Γράφει η Αντωνία Χατζηγιάννη
Αυτό το “ό,τι βολεύει” πάντα βόλευε μόνο τους άλλους. Ποτέ εμάς. Γιατί ξέρεις, το “βολεύει” δεν είναι αγάπη, δεν είναι πάθος, δεν είναι έρωτας. Είναι συμβιβασμός. Και ο έρωτας δεν χωράει σε κουτάκια βολέματος. Ο έρωτας θέλει φωτιά, θέλει αλήθεια, θέλει να καίγεσαι μέχρι το τέλος.
Και πες μου, τι αξία έχει να ζεις σε κάτι που σε χωράει αλλά δεν σε γεμίζει; Να αφήνεις τους άλλους να κάνουν τους κανόνες και εσύ απλά να χορεύεις στον ρυθμό τους; Δεν είναι ζωή αυτή. Δεν είναι έρωτας αυτός. Είναι μια παράσταση, ένα θέατρο που πάντα πέφτει η αυλαία χωρίς χειροκρότημα.
Ο έρωτας θέλει τρέλα. Θέλει να παλεύεις για αυτόν, να πέφτεις και να σηκώνεσαι, να ματώνεις και να γελάς. Δεν “βολεύει”. Ο έρωτας ανατρέπει. Σε ξεβολεύει, σε αλλάζει, σε κάνει να δεις τη ζωή με άλλα μάτια. Και όταν ζεις έτσι, ξέρεις πως, ακόμα κι αν πονέσεις, άξιζε.
Γι’ αυτό, σου λέω, πέτα το “ό,τι βολεύει” στα σκουπίδια. Μη δεχτείς τίποτα λιγότερο από ό,τι σε κάνει να νιώθεις ζωντανή. Αγάπα με όλη σου την ψυχή ή φύγε. Θέλω τον έρωτα που αναστατώνει, όχι εκείνον που βολεύει. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι το πάθος, όχι οι συμβιβασμοί.
