Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Όσο μεγαλώνεις και θυμάσαι γεγονότα και καταστάσεις του παρελθόντος, τόσο αρχίζεις να αναθεωρείς. Πράγματα που κάποτε πίστευες ακράδαντα, σήμερα τα αναγνωρίζεις ως εντελώς χειριστικά. Και ίσως θυμώνεις λίγο και με τον εαυτό σου που τα ανέχτηκε.
Σημάδι ότι ωριμάζεις είναι πως τα μεγάλα λόγια παύουν πια να σε συγκινούν. Κάπου εκεί θυμάσαι όλους εκείνους που έλεγαν «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα», «μη φύγεις γιατί δεν αντέχω να σε χάσω», «θα είμαι πάντα εδώ για σένα» κτλ.Τι να απέγιναν άραγε όλοι αυτοί; Τελικά έζησαν χωρίς εμάς;
Η απάντηση είναι προφανής. Γιατί, όπως λέει και το τραγούδι του Νίκου Οικονομόπουλου , «από έρωτα δεν πέθανε κανείς».
Και όχι, το ζητούμενο δεν είναι να καταστραφεί κάποιος μετά από έναν χωρισμό. Η ζωή προχωρά για όλους. Το θέμα είναι άλλο. Γιατί οι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να υπόσχονται πράγματα που συχνά δεν μπορούν να υποστηρίξουν;
Ίσως τελικά η αλήθεια να βρίσκεται μακριά από τις υπερβολές. Καλύτερα λοιπόν να πατάς στη γη και να κρατάς χαμηλά τη μπάλα, παρά να χτίζεις σχέσεις πάνω σε φράσεις που ακούγονται όμορφες αλλά καταλήγουν κούφιες.
Και στο τέλος, δεν φταίει πάντα μόνο ο άλλος. Όταν ανέχεσαι χειριστικές συμπεριφορές, έχεις κι εσύ ευθύνη απέναντι στον εαυτό σου.
