Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Και η ώρα;
Πάντα η ίδια.
Περασμένη…
Όπως εκείνες οι κουβέντες που δεν ειπώθηκαν. Όπως τα βλέμματα που κρατήθηκαν λίγο παραπάνω αλλά ποτέ δεν μεταφράστηκαν σε πράξεις.
Ήσουν πάντα ένα “λίγο μετά”.
Ένα “αν ήταν αλλιώς τα πράγματα”.
Κι εγώ, πάντα ένα βήμα πιο πίσω απ’ το να κάνω την ανατροπή.
Όχι γιατί δεν ήθελα. Αλλά γιατί ήξερα πως εσύ δεν ήσουν έτοιμη να τη δεχτείς.
Ήθελα να έρθω κοντά, μα κρατούσες αποστάσεις. Ήθελα να μείνω, αλλά φοβόσουν να με αφήσεις.
Κι έτσι πήγε.
Μισά βράδια, μισά λόγια, μισές αλήθειες.
Πάντα ένα “ίσως”, ένα “αργότερα”, ένα “θα δούμε”.
Μου έλεγες πως με νιώθεις.
Πως σε κάνω να χαμογελάς με τρόπο που δεν το κάνει κανείς άλλος.
Και μετά σιωπούσες για μέρες.
Μου πέταγες μια σπίθα και με άφηνες να καώ μόνος μου.
Δεν σε κατηγορώ. Ούτε κι εμένα.
Δεν ήταν δειλία. Ήταν η λάθος στιγμή.
Ήμασταν εκεί, αλλά δεν προλάβαμε να συγχρονιστούμε.
Και τώρα τι;
Τώρα η ώρα πέρασε. Πάλι.
Μα εγώ ακόμα σε σκέφτομαι. Όχι από ανάγκη, αλλά γιατί τίποτα δεν σου μοιάζει.
Δεν ξέρω αν θα υπάρξει επόμενη φορά.
Αλλά αν υπάρξει, ας μην είναι πάλι… περασμένη.
Ας είναι η ώρα που και οι δυο μας θα πούμε “τώρα”.
Όχι γιατί βολεύει, αλλά γιατί το νιώθουμε.
Κι αν είναι να ξανασυναντηθούμε,
να είμαστε ολόκληροι.
Όχι απομεινάρια μιας στιγμής που χάσαμε στο “λίγο αργότερα”.
