Γράφει η Άννα Μαρκοπούλου
Το μαζί δεν είναι απλώς μια λέξη.
Είναι στάση ζωής. Είναι υπόσχεση, όχι της στιγμής, αλλά της κάθε μέρας.
Δεν είναι εύκολο, δεν είναι βολικό, δεν είναι για τους επιπόλαιους και τους ανώριμους.
Είναι για εκείνους που ξέρουν να μένουν. Που όταν όλα πάνε στραβά, δεν ψάχνουν την πόρτα για να φύγουν, αλλά το χέρι για να κρατηθούν.
Το μαζί, αν το θέλεις, το παλεύεις.
Δεν το αφήνεις να σπάσει επειδή κουράστηκες ή επειδή βρέθηκε κάτι πιο εύκολο στη διαδρομή.
Το μαζί είναι εκείνο που κρατάς με τα δόντια, με τα νύχια, με όση δύναμη σου έχει απομείνει, γιατί αξίζει.
Γιατί δεν έχει να κάνει μόνο με τον έρωτα.
Έχει να κάνει με το ποιον άνθρωπο έχεις απέναντί σου.
Και τι σημαίνει για σένα αυτός ο άνθρωπος.
Αν το μαζί σου δεν χωράει τους φόβους σου, τις ανασφάλειές σου, τα λάθη και τα πάθη σου, τότε δεν είναι μαζί.
Είναι συμβιβασμός.
Κι οι συμβιβασμοί δεν φτιάχνουν ιστορίες.
Τις τελειώνουν.
Το μαζί, αν το θέλεις, δεν το αφήνεις να χαθεί έτσι απλά.
Δεν κάνεις πίσω με το πρώτο εμπόδιο.
Δεν το ξεχνάς σε μια δύσκολη μέρα.
Το τιμάς. Το στηρίζεις. Το υπερασπίζεσαι.
Και αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό,
τότε ποτέ δεν το ήθελες πραγματικά.
