Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ήταν μια Κυριακή του Μαΐου, όταν η ζωή αποφάσισε να της κλείσει το μάτι λίγο πιο σκληρά απ’ όσο άντεχε.
Ένα νέο, ένα σοκ, μια ταραχή που την ακολούθησε μέχρι το δρόμο που κοντοστάθηκε, και έσκασε εκεί: ένας δυνατός πόνος στο στήθος.
Αριστερά. Εκεί που λένε πως χτυπάει η καρδιά. Εκεί που φυλάγονται όλα όσα δεν ειπώθηκαν.
Η σκέψη ότι μπορεί να πεθάνει μόνη, ανάμεσα σε ξένους, την έκανε να πεταχτεί στο δρόμο.
Ένα ταξί, ένας οδηγός που κατάλαβε χωρίς πολλά λόγια.
Έτρεξε. Εκείνη, πιο πολύ μέσα της παρά στους δρόμους.
Κι όμως, τίποτα σοβαρό. Ένας μυϊκός σπασμός. Το στρες. Η ζωή που είχε γίνει φυλακή χωρίς να το καταλάβει.
Δεν κινδύνευε. Αλλά κάτι πέθανε εκείνο το απόγευμα.
Η αυταπάτη πως “έχει χρόνο”.
Η πίστη πως “όλα διορθώνονται αργότερα”.
Η άγνοια πως το σώμα θυμάται ό,τι προσπερνάει η ψυχή.
Είχε φίλες που έφυγαν. Μία από αυτές με την οποία δεν τα ξαναείπαν ποτέ.
Γιατί πάντα πίστευαν πως θα υπάρξει χρόνος.
Δεν υπάρχει.
Κι αν υπάρχει, δεν είναι για σπατάλες.
Ούτε για scrolling. Ούτε για χαζές συζητήσεις. Ούτε για συμβάσεις χωρίς ψυχή.
Ο κόσμος σε μαθαίνει να συνεχίζεις. Να τρέχεις. Να μη σταματάς.
Αλλά το σώμα σου, οι νύχτες σου, το μέσα σου, σε παρακολουθούν.
Και όταν δεν αντέχουν άλλο, φωνάζουν. Πονάνε. Κραυγάζουν την αλήθεια.
Η υγεία και ο χρόνος δεν επιστρέφουν.
Όλα τα άλλα – δουλειές, χρήματα, εντυπώσεις – ναι.
Αλλά όχι αυτά.
Και γι’ αυτό, μην τους τα χαρίζεις.
Κι αν θες να κρατήσεις κάτι από όλα αυτά, κράτα αυτό:
Μην περιμένεις το σώμα σου να φωνάξει για να ακούσεις την ψυχή σου.
Μην περιμένεις την απώλεια για να εκτιμήσεις την παρουσία.
Μην περιμένεις το “σχεδόν” να γίνει “ποτέ”.
Κάνε τη γενναία παύση τώρα.
Ξεκαθάρισε ποια είσαι, ποιοι είναι γύρω σου, πού πηγαίνεις και γιατί το παλεύεις.
Κυρίως, ξεκαθάρισε ποιοι σου αξίζουν.
Μείωσε τον θόρυβο. Μείνε με τους αληθινούς. Φρόντισε εσένα.
Μην σπαταλάς τον χρόνο σου σε ανθρώπους που δεν σε βλέπουν.
Μην σπαταλάς το μυαλό σου σε δουλειές που σε αρρωσταίνουν.
Μην χαρίζεις την ενέργειά σου σε τίποτα λιγότερο από το “ζω πραγματικά”.
Γιατί όσο κι αν το ξεχνάς, η ζωή είναι τώρα.
Και εσύ, δεν ήρθες για να την υπομείνεις.
Ήρθες για να την ζήσεις.
Ολόκληρη.
Ανεπιφύλακτα.
Χωρίς εκπτώσεις.
