Γράφει η Αστέρω
Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει με ατελείωτη παρτίδα σκακιού, όπου κάθε μας κίνηση φαίνεται να οδηγεί σε αδιέξοδο. Στιγμές που η προδοσία, η απώλεια και η απογοήτευση μάς βαραίνουν, κάνοντάς μας να αμφισβητούμε την ίδια την αξία της αισιοδοξίας. Όμως, παρά τις πληγές, παρά το σκοτάδι που καμιά φορά τυλίγει την ψυχή, υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αποδεικνύουν πως η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ.
Είναι αυτοί που έχουν πονέσει, που έχουν αγαπήσει λάθος ανθρώπους, που έχουν χάσει περισσότερα απ’ όσα άντεχαν. Κι όμως, δεν έγιναν σκληροί. Δεν επέλεξαν να χειραγωγήσουν, δεν αποφάσισαν να πληγώσουν για να μην πληγωθούν. Αντίθετα, κρατούν την καρδιά τους καθαρή, ακόμα κι όταν η ζωή τους έδωσε όλους τους λόγους να την κάνουν πέτρα.
Στις ερωτικές σχέσεις, συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη δυσπιστία. «Όλοι προδίδουν», «όλοι κάποια στιγμή φεύγουν», «δεν υπάρχει αληθινή αγάπη». Και όμως, αν μάθουμε να κοιτάμε λίγο πιο προσεκτικά, θα δούμε πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αγαπούν βαθιά, ανιδιοτελώς, χωρίς παιχνίδια και χωρίς προθέσεις χειραγώγησης.
Άνθρωποι που δεν έμαθαν να χρησιμοποιούν την αγάπη σαν όπλο, αλλά σαν καταφύγιο. Κι αν κοιτάξουμε γύρω μας, υπάρχουν ζευγάρια που προσπαθούν, που παλεύουν για το μαζί τους, κι αυτό είναι ό,τι πιο αισιόδοξο και ελπιδοφόρο μπορούμε να δούμε.
Η αισιοδοξία δεν είναι αφέλεια. Δεν είναι άγνοια του πόνου, ούτε άρνηση της πραγματικότητας. Είναι επιλογή. Είναι η απόφαση να πιστεύεις πως, ακόμα κι αν η ζωή δεν σου έφερε αυτό που ήθελες, κάπου εκεί έξω υπάρχει κάτι ακόμα πιο όμορφο που σε περιμένει. Είναι η βεβαιότητα πως, ακόμα κι αν πληγωθείς ξανά, δε θα σταματήσεις ποτέ να αγαπάς.
Και, ναι, μπορεί να μην πιστεύουμε στο «κάθε εμπόδιο για καλό», αλλά μπορούμε να πιστεύουμε πως κάθε πληγή μάς κάνει πιο αληθινούς. Πιο δυνατούς, αλλά χωρίς να χάνουμε την καλοσύνη μας. Πιο προσεκτικούς, αλλά χωρίς να φοβόμαστε την αγάπη.
Γιατί η ελπίδα δεν είναι μια αόριστη έννοια. Είναι οι άνθρωποι που, παρά τον πόνο τους, συνεχίζουν να αγαπούν.
