Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Ο κάθε άνθρωπος φαίνεται από την αρχή τι χαρακτήρας είναι. Πολλές φορές από τη πρώτη ματιά καταλαβαίνεις τον άλλο. Ίσως όμως κάτι σε έλξει πάνω του και σου τραβήξει την προσοχή με αποτέλεσμα να προσπεράσεις αυτό που μπορεί σε κάποια άλλη περίπτωση να σε ξενέρωνε και να σε έκανε να φύγεις από κοντά του.
Κάπως έτσι τη πατάς όπως τη πάτησα κι εγώ μαζί σου και σου έδωσα σημασία ενώ δεν έπρεπε. Δεν έπρεπε γιατί δε μου έκανε ο τύπος σου για σχέση αλλά εκεί εγώ, αντί να βάλω τη λογική μπροστά πάλι νίκησε το συναίσθημα και στη πορεία βλέπεις και συνειδητοποιείς συμπεριφορές που δεν είχες ξαναδεί ή δεν είχες δώσει τη βαρύτητα που άρμοζε στη περίσταση.
Λες πως άλλαξε όμως όχι δεν άλλαξε.
Έτσι ήταν από την αρχή απλά σε τυφλώνει ο έρωτας και δε βλέπεις τίποτα πέρα από τη μύτη σου. Ο έρωτας είναι τυφλός δε λένε; Ε δεν έχει βγει τυχαία αυτό.
Στην αρχή τα βλέπεις όλα ωραία. Θαυμασμός, έρωτας, πάθος…. Όταν έρθει όμως η καθημερινότητα και η ρουτίνα και εξατμίζονται σιγά σιγά τα φρου φρου και οι έρωτες βλέπεις κατάματα τη πραγματικότητα και δε σου αρέσει.
Από τη μια έχεις δεθεί μαζί του και από την άλλη θες να ανοίξεις τη πόρτα και να εξαφανιστείς.
Εσύ αποφασίζεις αν μείνεις τελικά ή αν φύγεις. Γιατί έτσι είναι. Όλα φαίνονται από την αρχή εμείς απλά αργούμε να τα δούμε και να τα καταλάβουμε και στο τέλος μένουμε και πληρώνουμε τα σπασμένα γιατί δεν έχουμε τη δύναμη να τα βροντήξουμε όλα και να φύγουμε.
