Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Το έλεγα παλιά για αστείο. Μέχρι που κατάλαβα ότι τα σκυλιά μου είχαν καλύτερο ένστικτο από μένα. Κι αυτό πονάει λίγο όταν το συνειδητοποιείς. Γιατί σε αναγκάζει να παραδεχτείς πως ένα πλάσμα που δεν μιλά, που δεν ξέρει από κοινωνικούς κανόνες, δημόσιες σχέσεις και “καλές εντυπώσεις”, βλέπει πιο καθαρά από σένα.
Η ζωή μου ήταν γεμάτη σκυλιά. Από εκείνο το λυκόσκυλο τον Ρόκυ, τότε στα 80’s που όλοι οι πατεράδες της Ελλάδας πίστευαν πως αν βαφτίσεις το σκυλί “Ρόκυ”, αποκτά αυτόματα ψυχή action hero, μέχρι τον Όττο που σήμερα έχει μετατρέψει την καθημερινότητά μου σε ένα χαοτικό πάρτι με τρίχες, πατούσες και βλέμμα “δεν σε υπολογίζω καθόλου, αλλά θα πεθάνω αν φύγεις πέντε λεπτά”.
Κάπου ανάμεσα υπήρχε η Ερριέτα. Κυρία. Αρχόντισσα. Από εκείνα τα σκυλιά που σε κοιτάζουν λες και τους χρωστάς εξηγήσεις για τη ζωή σου. Μετά η Lucky. Πασχαλινή διάσωση στη Λευκίμμη. Φρένα, φωνές, καρδιές να χτυπάνε και μετά ένα αυτοσχέδιο μπάνιο στο λιμάνι για να μπορέσουμε να τη βάλουμε στο αμάξι. Ο Ganfάκος. Ο Tobby. Η Luna, αυτή η ετεροθαλής αδερφή που εμφανίζεται με ύφος “ήρθα να ελέγξω την οικογένεια”.
Άλλο ταμπεραμέντο το καθένα. Άλλες τρέλες. Άλλες συνήθειες. Κι όμως, όλοι είχαν το ίδιο χάρισμα. Διάβαζαν ανθρώπους χωρίς να χρειάζεται να ακούσουν ούτε μία λέξη.
Υπήρχαν άνθρωποι που έμπαιναν στο σπίτι και τα σκυλιά μου άλλαζαν. Όχι απαραίτητα με γαβγίσματα ή επιθετικότητα. Καμιά φορά γίνονταν σιωπηλά. Απόμακρα. Τους κοιτούσαν λες και κάτι μέσα τους σφίγγεται. Σαν να ένιωθαν μια παραφωνία που εγώ, μέσα στην ανθρώπινη ανάγκη μου να δω το καλό, αρνιόμουν να ακούσω.
Κι εκεί είναι που αρχίζω να πιστεύω πως τα ζώα κουβαλούν μια καθαρότητα που εμείς χάσαμε μεγαλώνοντας. Ίσως επειδή έζησαν (κάποια από αυτά) τα πρώτα χρόνια τους βλέποντας το αληθινά σκληρό πρόσωπο των ανθρώπων, μέσα στην κακοποίηση που είχαν δεχτεί, κατάφερναν πια και ένιωθαν την αλήθεια του άλλου.
Δεν σκέφτονται συμφέρον. Δεν υπολογίζουν εικόνα. Δεν επηρεάζονται από ωραία λόγια, κοινωνική θέση ή χειριστική γοητεία. Νιώθουν ενέργεια. Αύρα. Τη σκληράδα που κάποιος κρύβει κάτω από το χαμόγελο. Την ένταση πίσω από μια “ευγένεια”. Τον θυμό που δεν έχει ακόμα βγει στην επιφάνεια. Και το νιώθουν γιατί οι ψυχές τους λειτουργούν χωρίς φίλτρα. Δεν έμαθαν ποτέ να προδίδουν το ένστικτό τους για να χωρέσουν σε κοινωνικές συμβάσεις.
Εμείς το κάνουμε συνέχεια.
Αγνοούμε εκείνο το πρώτο σφίξιμο μέσα μας. Δικαιολογούμε συμπεριφορές. Βαφτίζουμε τις κόκκινες σημαίες “παρεξηγήσεις”. Μένουμε εκεί που κάτι μέσα μας ήδη φοβάται. Τα σκυλιά όμως όχι. Αν σε αγαπήσουν, θα πέσουν πάνω σου με όλη τους την ύπαρξη. Αν όχι, θα κρατήσουν απόσταση χωρίς ενοχές και χωρίς δεύτερη σκέψη.
Και ξέρεις κάτι; Σχεδόν ποτέ δεν έπεσαν έξω.
Οι άνθρωποι ξέρουν να κρύβονται πίσω από προσωπικότητες που έχτισαν για να επιβιώσουν. Τα σκυλιά όχι. Γι’ αυτό και πολλές φορές βλέπουν πρώτα εκείνα αυτό που εσύ θα καταλάβεις μήνες ή χρόνια αργότερα, συνήθως όταν θα κάθεσαι μόνος σου να ενώνεις κομμάτια και να σκέφτεσαι:
“Πάλι δίκιο είχε..”
