Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Κάθομαι και κοιτάζω το άπειρο, σαν εκείνη την ιδεατή ανθρωπόμορφη θεότητα, τη Δήμητρα, που καθισμένη επάνω στην “αγέλαστο πέτρα”, θρηνούσε τη Περσεφόνη.
Ξέρεις τι έμαθα πριν από λίγες ημέρες, πατέρα;
Θυμάσαι εκείνη τη γαμημένη γραμμή στο μόνιτορ, πατέρα; Τη θυμάσαι;
Εκείνη η γραμμούλα λοιπόν, ονομάζεται “ισοηλεκτρική”.
Εκείνη η γραμμούλα που γέμισε πόνο τη ψυχή μου, έχει τη λέξη “-ίσο” μέσα της..
Θύμωσα πολύ όταν το άκουσα. Ένιωσα σαν να ηττήθηκα ξανά. Ένιωσα πως ήρθαν όλα, πάλι στην ευθεία. Όλα πάλι στη σιωπή. Όπως και τότε.
Δίχως καμία διατάραξη. Έστω ένα μικρό σημάδι. Μια ένδειξη συνέπειας. Μια ένδειξη ότι ήσουν εκεί ακόμη. Μια ένδειξη ότι είσαι εδώ, τώρα που γράφω αυτές τις λέξεις.
Τίποτε..
Τουλάχιστον οι εφιάλτες έχουν εκείνη τη συνέπεια που εσύ δεν είχες. Ξαναγύρισαν όλοι εκείνοι οι εφιάλτες, ακούς;
Μ’επισκέπτονται κάθε βράδυ πλέον. Βλέπω τις ίδιες εικόνες. Βλέπω καλώδια και πρίζες και παγωμένα βλέμματα. Βλέμματα καρφωμένα, κρεμασμένα στην άκρη της ελπίδας, στην άκρη εκείνης της γραμμούλας.
Κι όλα αυτά επαναλαμβάνονται. Επαναλαμβάνονται και “ταΐζουν” τα σωθικά μου πόνο.
Δεν είναι η άρνηση, αλήθεια. Ούτε το μονοπάτι προς την αποδοχή της εκάστοτε απώλειας. Είναι εκείνο το γαμώτο.
Εκείνο το “Γιατί σ’εμένα;” που ευθύνεται για όλα..
