Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Τρίτο πρόσωπο, γένους θηλυκού.
Είναι πάντα αυτή η γυναίκα, που ανεξάρτητα από την ηλικία και το κοινωνικό της στάτους, αποφασίζει μια ωραία πρωία να θυματοποιηθεί.
Ξαφνικά, γουστάρει περιορισμούς στις ανάγκες της, πρόγραμμα στην επικοινωνία και χρονόμετρο στα ραντεβού.
Εθίζεται στον ολίγον έρωτα και στις ξεπέτες σε αυτοκίνητα και xxx Hotels.
Χορταίνει με τα ψίχουλα που της πετάει και περνάει ώρες με το κινητό στο χέρι, περιμένοντας να της απαντήσει στο μήνυμα που του έστειλε πριν από πέντε ώρες.
Είναι αυτή η γυναίκα που ακούει τη φράση “Δε θα μπορέσω ούτε απόψε τελικά. Θα βγω με τη γυναίκα μου” και πριν καλά καλά κλείσει το τηλέφωνο, έχει νιώσει την καρδιά της να ματώνει και κλαίει με λυγμούς.
Ορκίζεται πως αυτή η φορά θα είναι όντως η τελευταία. Τον βρίζει, σχεδόν τον μισεί και παίρνει την απόφαση να λήξει αυτή τη σχέση, που σχέση δεν είναι…που σχέση ήθελε να είναι…
Ουρλιάζει πως δεν θελει άλλο να είναι η αόρατη γυναίκα, η καβάτζα του. Πως δεν αντέχει άλλο πια να μην της επιτρέπεται να του πιάνει το χέρι αυτές τις ελάχιστες στιγμές που περπατούν μαζί στο δρόμο.
Είναι η ίδια γυναίκα, που το επόμενο πρωί, θα πέσει στην αγκαλιά του πάλι. Κλαίγοντας πάλι.
Είναι η ίδια γυναίκα που θα τον ευχαριστήσει για τα λίγα λεπτά που της αφιέρωσε πάλι.
Είναι η ίδια γυναίκα που θα κοιμηθεί μόνη της πάλι. Αυτή η γυναίκα μπορεί να είμαι εγώ… Μπορεί να είσαι εσύ…
Γι’αυτό, πριν τη χλευάσεις, άκουσέ την πρώτα.
Ίσως η ιστορία της, να μην είναι τελικά τόσο ανόητη, όσο προστάζει η λογική μου… Η λογική σου…
