Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Πάλεψα και συνεχίζω να παλεύω για την αγάπη, τη φιλία, και το μίσος που τρυπώνει στις καρδιές μας.
Έγινα κυνηγός συναισθημάτων και απέτυχα. Φόρτωσα στη πλάτη μου κάθε πικραμένο, κάθε μίζερο και κάθε άδειο άνθρωπο που θα συναντούσα στο δρόμο μου.
Στήριξα με τη ψυχή μου κάθε πληγωμένο άτομο που θα περνούσε από μπροστά μου και απογοητεύτηκα.
Μοίρασα απλόχερα τα χαρτιά μου σε έρωτες και αγάπες που βρέθηκαν στο διάβα μου και σκορπίστηκαν από δω και από κει σα κάτι πεταμένα σκουπίδια που βρίσκονται στο δρόμο ρημαγμένα. Φώναξα για αυτά που ένιωσε η ψυχή μου και δικαιώθηκα.
Μάτωσα τις πληγές μου για δυο ψευτοαγάπες και πόνεσαν ξανά.
Κάθε κίνηση που έκανα όμως την έκανα με τη καρδιά μου. Γιατί ξέρω να διαλέγω τη ζωή.
Ξέρω ότι είναι μικρή, όμορφη και γεμάτη στιγμές.
Ξέρω ότι γράφει και ξεγράφει. Ότι, ότι δίνεις δε θα το πάρεις πίσω αλλά θα είσαι αυτός που θα το κάνει.
Ξέρω επίσης ότι οι μεγάλες αγάπες δε πάνε στο παράδεισο αλλά τις συναντάς και τις ζεις κάπου παρακάτω.
Ξέρω ακόμα ότι το ψέμα θέλει ψέμα και η αλήθεια θέλει ψυχή. Ξέρω να λέω σ’ αγαπάω χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα.
Κοιτάω τη ζωή στα μάτια και δε περιμένω ποτέ το αύριο να έρθει αλλά ζω το τώρα. Ξέρω ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά.
Γιατί αν δε πάνε το τέλος ακόμα αργεί.
