Γράφει η Γεώρα
Τώρα γνωρίζω πως ξέρεις την αλήθεια!
Τώρα γνωρίζω πως έχεις καταλάβει!
Τώρα γνωρίζω πως είχες και ένα δάκρυ συναισθηματισμού μέσα σου και δεν ήταν μια ψυχρή λογική η καρδιά σου.
Γιατί με εσένα είχα απορρήσει αν στ’αλήθεια είχες γνωρίσει το συναίσθημα στη ζωή σου.
Σε όλα εκείνα τα αναπάντητα γιατί που αφήνει η ζωή σαν δώρο όταν κάτι τελειώνει για να δει πόσο καιρό μπορείς να κάνεις για να αναχτίσεις τις δυνάμεις σου και να συνεχίσεις, εσύ μου έδωσες απάντηση.
Σε όλη αυτή την αναμονή που μένει για λίγο ή πολύ το μέσα μας εσύ έδωσες τέλος.
Σε εκείνη την κατάσταση που αποφασίζει να μπει το μυαλό όταν κάτι αλλάξει στη ζωή μας, εσύ απλά την άλλαξες.
Η ζωή πάντα θα προχωράει μπροστά. Δεν μένει στάσιμη σε αντίθεση με εμάς κάποιες φορές που χρειαζόμαστε λίγο χρόνο και χώρο για να συνειδητοποιήσουμε το τι συμβαίνει.
Σαν τρένο που προχωράει, εμείς επιλέγουμε κάποιες φορές να κατέβουμε και να πάρουμε μια ανάσα. Έτσι παρακολουθούμε σαν θεάτες τη ζωή να περνάει από μπροστά μας. Ίσως επιλέξουμε να δούμε και σε μία επανάληψη τι ήταν αυτό που κάναμε λάθος ή τις λεπτομέρειες που μας έφτασαν σε αυτό το σημείο.
Ως άνθρωποι μας παίρνει καιρό να αποδεχτούμε κάποιες καταστάσεις. Γυρίζουν στο μυαλό διάφορα και κάποιες φορές είναι και εκείνο το ‘γαμώτο’ που μας πιάνει και μας τρώει το μέσα μας.
Κάποιοι γρήγορα αποφασίζουν να ξανα ανέβουν στο τρένο της ζωής και να συνεχίσουν να την ακολουθούν και αυτό είναι το σωστό. Σε κάποιους πάλι παίρνει λίγο περισσότερο χρόνο αλλά τα καταφέρνουν και δυστυχώς υπάρχουν και εκείνοι που απλά μένουν ριζομένοι σε μία κατάσταση και δεν επιλέγουν -διότι όλα είναι θέμα επιλογής στη ζωή- να συνεχίσουν.
Για να συνεχίσεις ωστόσο χρειάζεται είτε να έχεις λύσει τα θέματα που σε απασχολούν έχοντας κλείσει υποθέσεις του παρελθόντος, είτε να τραβήξεις μία κόκκινη γραμμή όπως λέει και το τραγούδι και να συνεχίσεις δίχως να σε νοιάζει.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι που ενώ συνεχίζουν, εκείνα τα γιατί που τα έχουν δώρο από τη ζωή τα έχουν φυλάξει, χωρίς ωστόσο να το καταλαβαίνουν.
Η ζωή για να τους βγάλει λοιπόν από αυτή τη θέση δίνει εκείνη την απάντηση την στιγμή που πρέπει.
Με μία κίνηση, με ένα βλέμμα, με μια κουβέντα ξεδιαλύνει τα πάντα και σου δίνει την ώθηση να συνεχίσεις αφού βλέπει πως το θέλεις.
Έτσι και με εσένα.
Ήταν εκείνο το βλέμμα που κατέβασες όταν με είδες. Ήταν εκείνη η αδυναμία να αντικρίσεις το πρόσωπό μου. Ήταν εκείνη η σιωπή που σε ακολούθησε, όταν εγώ και εσύ βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο.
Ήταν η δικαίωσή μου!
Εκείνη που ήρθε ύστερα από καιρό. Εκείνη που μου έδειξε πως έχεις καταλάβει. Εκείνη που σε πρόδωσε.
Ήταν η δικαίωσή μου στην συμπεριφορά μου. Ήταν η απάντηση που ποτέ δεν πήρα από εσένα. Ήταν η αλήθεια που είδα.
Είχες καταλάβει πως εσύ μας διέλυσες!
Ήταν το τέλος!
