Γράφει η Γεώρα
Ό,τι αφήνεις σε αφήνει!
Δεν στο είπανε ή στο κρύψανε; Και εσύ δεν το κατάλαβες πως ό,τι αγαπάς πρέπει να το διεκδικείς μέχρι το τέλος, να το ζητάς και να αγωνίζεσαι για εκείνο, όπως ζητάς το οξυγόνο κάτω από το νερό και αγωνίζεσαι για να βγεις στην επιφάνειά του ;
Δεν έχεις δει πως αν κάτι το αγαπάς και λιγοστέψεις την ένταση που του δίνεις από το ΄είναι σου΄εκείνο απομακρύνεται! Και αν απομακρυνθεί σημαίνει πως ίσως και το χάσεις. Και θα βάλω την λέξη ίσως σε αυτό το σημείο, γιατί μπορεί να ξυπνήσεις νωρίς και έγκαιρα ώστε να αρχίσεις να διεκδικείς ξανά εκείνο που ποθείς.
Έτσι πάει όμως, σε όλα τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο, στα όνειρα, στα ταλέντα, στους έρωτες, στις σχέσεις, στην ίδια τη ζωή! Ό,τι αφήνεις σε αφήνει! Και το κενό που αφήνει είναι βαρύ, μη γελιόμαστε. Και εμείς οι άνθρωποι είμαστε τόσο μεγάλοι μα συνάμα και τόσο μικροί και δεν μπορούμε να ζούμε με ερωμένη μας την δυστυχία.
Άσχημη ερωμένη, πάντα παίρνει ποτέ δεν δίνει. Το μόνο που αφήνει είναι πίκρα και μια καρδιά στη μέση ραγισμένη πίσω της. Και κάπου εκεί στο τέλος κοντά στον απολογισμό κάθεται απέναντί μας και μας κοιτά κατάματα, βλέποντάς μας, να αναθεωρούμε, να συνειδητοποιούμε πως ότι ζήσαμε, δεν ήταν αυτό που θέλαμε, πως δεν ρισκάραμε φοβούμενοι την αποτυχία που ίσως έρθει, πως δεν τρέξαμε πίσω από τον έρωτα της ζωής μας για έναν κωλοεγωισμό, δεν ζήσαμε σαν παιδιά, φορέσαμε τα ΄πρέπει΄σαν ένδυμα καθημερινό και εκείνο ΄το θέλω΄το είχαμε για τις καλές τις περιπτώσεις, μα ποτέ δεν τολμήσαμε να το φορέσουμε, μα το αφήσαμε στην άκρη μαζί με χιλιάδες άλλα. Και εκείνα ανύμπορα, γιατί από εμάς παίρνουν δύναμη, μας άφησαν.
Και εκείνος ο έρωτάς, ναι εκείνος που έκανε το μέσα μας να φτερουγά, που μας έκοβε την ανάσα με ένα βλέμμα, μα μας χάριζε το οξυγόνο με ένα άγγιγμά του, ήταν τόσο κοντά μας για να γίνει δικός μας. Αλλά…
Πόσα “αλλά” βλέπεις πίσω σου;
Πόσα “αν” μετράς και στα πόσα “θα” καίγεσαι;
Πόσα άφησες πίσω;
Ό,τι αφήνεις σε αφήνει! Και εκείνο το μήνυμα που γράφεις και σβήνεις και ξανά πάλι το ίδιο, στείλτο, μην το πολύ σκέφτεσαι και δεν είναι ανάγκη να γράψεις τίποτα το εντυπωσιακό και το ψαγμένο, μονάχα εκείνη την αλήθεια που σε βασανίζει γλυκά, “Σε θέλω και μου λείπεις!” Και θα είναι το πιο όμορφο μήνυμα που θα έχει παραλάβει!
Και ίσως δεν χάσεις! Και ίσως λίγο πιο νωρίς, να διώξεις από το πλάι σου την δυστυχία. Ίσως καταφέρεις και την κοιτάξεις εσύ κατάματα και της πεις, ορθά κοφτά, ‘Εγώ στον απολογισμό μου θα μετράω μόνο χαρές και στιγμές παρέα με την ευτυχία και δυστυχώς για εσένα δεν θα είσαι εκεί σε καμία στιγμή! Εγώ στον απολογισμό μου δεν θα μετανιώσω, δεν θα μιλήσω για ‘αν’ παρά μόνο για πράξεις, συναισθήματα και όνειρα που τα έζησα όλα! Εγώ, όταν θα κάτσω να σκεφτώ τι έκανα θα κρατάω σφιχτά το χέρι της αγάπης μου και δεν θα φοβάμαι! Εγώ τον απολογισμό μου θα τον έχω κάνει ήδη χιλιάδες φορές, κάθε μέρα και τίποτα δεν θα με ενοχλεί από την ζωή μου, γιατί θα την έχω ζήσει με τα ‘Θέλω μου!’ Γιατί δεν άφησα τίποτα! Όλα τα διεκδίκησα! Γιατί δεν με άφησε τίποτα, γιατί εγώ δεν του το επέτρεψα!
Γιατί κατάλαβα νωρίς, πως ό,τι αφήνεις σε αφήνει και ό,τι ήθελα να το έχω πλάι μου το κράτησα!
