Γράφει η Αντωνία Χατζηγιάννη
Δεν είμαι δύσκολος άνθρωπος.
Δεν είμαι παράλογη.
Δεν ζητάω το ακατόρθωτο, ούτε έχω απαιτήσεις που ξεπερνούν τα όρια της λογικής.
Ζητάω αλήθεια.
Ζητάω να είμαι εκεί που με εκτιμούν, εκεί που δεν χρειάζεται να αποδεικνύω κάθε μέρα την αξία μου.
Ζητάω να μου δίνουν ό,τι δίνω.
Όχι παραπάνω, όχι λιγότερο.
Αμοιβαιότητα.
Είναι τόσο δύσκολο;
Για κάποιους, ναι.
Για εκείνους που έχουν μάθει να παίρνουν χωρίς να δίνουν, που θεωρούν πως η αγάπη πρέπει να προσφέρεται χωρίς προσπάθεια.
Για εκείνους που πιστεύουν πως η φροντίδα και η αφοσίωση είναι δεδομένα και δεν χρειάζεται να ανταποδίδονται.
Για εκείνους που μπερδεύουν την αυτοεκτίμηση με τον εγωισμό και τη διεκδίκηση με την «γκρίνια».
Ξέρεις κάτι;
Δεν θα χαμηλώσω τον πήχη μου για να βολευτεί κανείς.
Δεν θα γίνω λιγότερη για να μη νιώσει άβολα κάποιος που δεν ξέρει να αγαπάει.
Δεν θα υποβαθμίσω τα «θέλω» μου για να χωρέσω σε μια κατάσταση που απλά δεν είναι αρκετή.
Δεν είμαι δύσκολη.
Είμαι ξεκάθαρη.
Και έχω μάθει πια πως αν πρέπει να παρακαλέσεις για κάτι, δεν έχει αξία.
Αν πρέπει να υπομείνεις έλλειψη σεβασμού, αν πρέπει να καταπίνεις απογοητεύσεις, αν πρέπει να λες «δεν πειράζει» κάθε φορά που σε πληγώνουν, τότε πειράζει.
Και πειράζει πολύ.
Γιατί κάθε φορά που κάνεις τα στραβά μάτια, χάνεις κι ένα κομμάτι σου.
Κάθε φορά που δικαιολογείς συμπεριφορές που δεν θα έπρεπε να ανεχτείς, μικραίνεις την αξία σου στα μάτια σου.
Κι εγώ δεν θα το ξανακάνω αυτό στον εαυτό μου.
Δεν είμαι δύσκολος άνθρωπος.
Απλά δε θα ανεχτώ τίποτα λιγότερο από αυτό που αξίζω.
Γιατί αν δεν με εκτιμάς, δεν με αξίζεις.
Και αν δεν μπορείς να σταθείς δίπλα μου, δεν έχεις καμία θέση στη ζωή μου.
