Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Δεν ήσουν ποτέ ξεκάθαρη. Ούτε μέσα, ούτε έξω.
Δεν ήσουν εδώ όταν σε ήθελα, αλλά δεν έφευγες κιόλας. Δεν ήσουν αρκετή, αλλά δεν με άφηνες να βρω κάτι περισσότερο. Δεν μου έδωσες ποτέ λόγο να μείνω, αλλά δεν μου άφησες και περιθώριο να φύγω.
Με κρατούσες.
Με τόση απόσταση όση χρειαζόταν για να μην νιώσω ποτέ σίγουρος. Με τόση προσοχή όση χρειαζόταν για να μην πω πως ήσουν αδιάφορη.
Με μια αβεβαιότητα που έγινε συνήθεια.
Κι εγώ το άφησα.
Γιατί;
Γιατί ήθελα να πιστέψω πως ίσως μια μέρα θα διάλεγες εμένα. Πως ίσως ένα πρωί θα ξυπνούσες και θα καταλάβαινες πως είμαι κάτι παραπάνω από μια επιλογή για τις ώρες που βολεύει.
Αλλά δεν το έκανες.
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί ποτέ δεν ήθελες πραγματικά να με έχεις.
Ήθελες να με ξέρεις εκεί. Διαθέσιμο. Στα όριά μου, αλλά εκεί. Ήθελες να έχω χώρο για σένα, αλλά να μην σου ζητάω χώρο στη ζωή σου.
Και όταν κατάλαβα πως αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, άλλαξα εγώ.
Γιατί δεν γεννήθηκα για να είμαι το δεδομένο κανενός. Δεν γεννήθηκα για να περιμένω, να αναρωτιέμαι, να ζω με υποσχέσεις που δεν δόθηκαν ποτέ.
Δεν γεννήθηκα για να με κρατάνε, αλλά να μη με θέλουν.
Γι’ αυτό και όταν έφυγα, δεν κοίταξα πίσω.
Όχι γιατί δεν πόνεσε.
Αλλά γιατί ήταν η πρώτη φορά που εγώ διάλεξα εμένα.
