Γράφει η Καίτη Αγγελιδάκη
Δεν είσαι εδώ για να γεμίζεις τα κενά στη ζωή κάποιου. Για να σε θυμάται όταν βαριέται, όταν νιώθει μόνος, όταν δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει. Δεν είσαι εκείνη η βολική παρουσία που μπορεί να αφήνει στην άκρη και να επιστρέφει όποτε του λείψει λίγη προσοχή.
Και κυρίως, δεν είσαι ένα «ίσως».
Έχεις δική σου ζωή, δικές σου ανάγκες, ανθρώπους που αγαπάς, πράγματα που σε περιμένουν. Δεν γίνεται να τα βάζεις όλα σε αναμονή επειδή κάποιος δεν έχει αποφασίσει αν σε θέλει πραγματικά στη δική του.
Το ξέρω, δεν είναι πάντα εύκολο. Ιδίως όταν έχεις επενδύσει συναισθήματα, όταν έχεις πιστέψει σε λόγια, όταν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να δικαιολογεί απουσίες που κατά βάθος τον πληγώνουν. Να λες πως έχει δουλειές, πως περνάει δύσκολα, πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι στην έκφραση.
Και μπορεί όλα αυτά να ισχύουν.
Αλλά κάποια στιγμή χρειάζεται να κοιτάξεις και τι συμβαίνει σε σένα όσο περιμένεις.
Πόσες φορές κοίταξες το κινητό σου; Πόσες φορές συγκράτησες κάτι που ήθελες να πεις για να μη φανείς απαιτητική; Πόσες φορές χάρηκες με μια ελάχιστη κίνηση επειδή είχες συνηθίσει να μη λαμβάνεις ούτε αυτή;
Η αγάπη, η φιλία, κάθε ουσιαστική σχέση χρειάζεται δύο ανθρώπους που θέλουν να βρίσκονται εκεί. Όχι απαραίτητα με τον ίδιο τρόπο, ούτε με την ίδια ένταση κάθε μέρα. Αλλά με μια σταθερή διάθεση να συναντηθούν κάπου στη μέση.
Δεν χρειάζεται να διεκδικείς διαρκώς μια θέση στη ζωή κάποιου. Ούτε να αποδεικνύεις πόσο αξίζεις για να σε προσέξει.
Κράτα κοντά σου εκείνους που χαίρονται όταν σε βλέπουν. Που σε αναζητούν χωρίς να χρειάζεται να εξαφανιστείς πρώτα. Που κάνουν χώρο για σένα, ακόμα κι όταν η καθημερινότητά τους είναι δύσκολη.
Και άφησε τους υπόλοιπους να αποφασίσουν ό,τι θέλουν.
Δεν χρειάζεται να τους θυμώσεις. Ούτε να τους τιμωρήσεις με την απουσία σου.
Απλώς μην περάσεις τη ζωή σου περιμένοντας να σε διαλέξει κάποιος.
Γιατί όσο προσπαθείς να γίνεις προτεραιότητα στη ζωή του, υπάρχει ένας άνθρωπος που αφήνεις διαρκώς τελευταίο στη δική σου.
Εσένα.
