Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Σ’ αυτόν τον γαλάζιο Ουρανό που συντροφεύουν λευκά σύννεφα, σε συνάντησα.
Σ’ αυτή την ανατολή που καθρεπτίζεται αυτάρεσκα στη θάλασσα, σε είδα.
Σ’ αυτό το πρωινό φως, έλουσα τα μαλλιά μου για να σου αρέσω.
Στη θέα αυτού του μπαμπακένιου Ουρανού, μου κράτησες το χέρι.
Ολα όσα έρχονται, μου είπες, μαζί θα τα περάσουμε.
Κοιτώντας αυτόν τον Ουρανό, απολαμβάνοντας την ανατολή, ρεμβάζοντας στη δύση του.
Όλα όσα θα έρθουν, δε θα σε βρουν μόνη, δε θα με βρουν μόνο μου.
Όταν κοιτάς τον Ουρανό, δεν είσαι ποτέ μόνος, μου είπες.
Κι όταν κοιτώ τα μάτια σου, κοιτώ τον Ουρανό με τέσσερα μάτια.
Όλα όσα θα έρθουν, μαζί θα μας βρουν.
Δεν είναι προσδοκία, ούτε μεγάλα λόγια.
Είναι υπόσχεση.
Κι εγώ τις υποσχέσεις μου, τις κρατάω, μου είπες.
Σαν τον ήλιο που ανατέλλει κάθε μέρα.
