Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Είναι κάτι βλέμματα που δεν χρειάζονται λόγια. Μιλάνε από μόνα τους, ουρλιάζουν, καίνε. Η ματιά σου δεν είναι απλά ένα βλέμμα. Είναι χάος και έρωτας μαζί. Είναι η αναταραχή που μου προκαλείς κάθε φορά που σε κοιτάζω και χάνω τον κόσμο γύρω μου.
Μέσα σου υπάρχει φλόγα, ανεξέλεγκτη και ακατέργαστη, που διαλύει ό,τι ήξερα και με κάνει να σε θέλω περισσότερο. Δεν είναι μόνο τα μάτια σου, είναι η δύναμη που κρύβεις πίσω από αυτά. Είναι το πώς με κοιτάς σαν να με βλέπεις αληθινά, σαν να διαλύεις κάθε άμυνά μου.
Η ματιά σου είναι το μέρος που χάνομαι και βρίσκω τον εαυτό μου ξανά. Δεν είναι μόνο το φως· είναι η σκιά, η ένταση, το ταξίδι που ξεκινάει και δεν ξέρω πού θα με βγάλει.
Έτσι είναι ο έρωτας σου: χάος. Όχι αυτό που φοβάσαι, αλλά αυτό που σε τραβάει μέσα του. Είναι ο χτύπος της καρδιάς που επιταχύνεται, το σώμα που μαγνητίζεται και η ψυχή που βρίσκει το σπίτι της.
Και κάθε φορά που με κοιτάς, ένα πράγμα μένει βέβαιο: δεν υπάρχει λογική, δεν υπάρχει φυγή. Υπάρχεις εσύ, η ματιά σου, και το χάος που λατρεύω να βουλιάζω μέσα του.
