Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δεν θέλω εξηγήσεις, ούτε δικαιολογίες. Δεν θέλω ούτε καν εκείνο το ψεύτικο ύφος λύπης που φοράς όταν καταλαβαίνεις ότι κάτι χάνεις. Ήξερες από την αρχή τι έκανες. Ήξερες από την αρχή τι ρίσκαρες. Κι όμως, δεν έκανες τίποτα για να το σώσεις.
Σε είχα προειδοποιήσει. Δεν παίζω παιχνίδια. Δεν μπήκα εδώ για να τσεκάρεις τα όριά μου, για να δεις πόσο αντέχω, για να δοκιμάσεις μέχρι πού μπορείς να με φτάσεις πριν αρχίσω να απομακρύνομαι. Σου το είπα: μια φορά σηκώνω τους ώμους και φεύγω. Και τώρα, ήρθε αυτή η φορά.
Δεν μπορώ να σε σώσω από τον εγωισμό σου. Από την ανάγκη σου να έχεις πάντα δίκιο, να μη δίνεις τίποτα χωρίς αντάλλαγμα, να μετράς ποιος έκανε τι, ποιος είπε το τελευταίο, ποιος έπρεπε να κάνει το πρώτο βήμα. Αυτά είναι δικά σου. Δικά σου παιχνίδια, δικά σου όπλα, δικές σου δικαιολογίες.
Ο εγωισμός σου ήταν πάντα η σημαία σου. Η ασπίδα και το σπαθί σου. Σου έδινε την ψευδαίσθηση της δύναμης, της ανεξαρτησίας. Σου έλεγε πως δεν χρειάζεσαι κανέναν, πως όλοι είναι αναλώσιμοι, πως το να αφήνεσαι είναι αδυναμία.
Αλλά ξέρεις τι δεν σου είπε ποτέ; Ότι στο τέλος, ο εγωισμός σου θα σε αφήσει μόνο σου. Θα σε κρατήσει μακριά από ό,τι πραγματικά αξίζει. Θα σου κλείσει τις πόρτες που θα έπρεπε να έχεις αφήσει ανοιχτές.
Τώρα, λοιπόν, πάρε τον εγωισμό σου και πορεύσου. Πάρε τις πεποιθήσεις σου, τις άμυνές σου, τις βεβαιότητές σου, και φύγε. Δεν σε κρατάει κανείς. Δεν θα σταματήσω, δεν θα φωνάξω, δεν θα σε ικετεύσω να μείνεις.
Γιατί εγώ δεν παίζω με εγωισμούς. Παίζω με αλήθειες. Και αν δεν ξέρεις πώς να ζήσεις χωρίς το «εγώ» σου να μπαίνει μπροστά από το «εμείς», τότε καλύτερα να συνεχίσεις τον δρόμο σου μόνος. Γιατί, ξέρεις τι; Το μόνο που μένει στο τέλος είναι αυτό που αξίζει. Και ο εγωισμός σου, πίστεψέ με, δεν αξίζει τίποτα.
