Γράφει η Πράξια Αρέστη
Άνοιξε τα σύνορα μέσα σου και βάλε με στο χάρτη της καρδιάς σου.
Φύλαξε μου ένα νησάκι στην άκρη της.
Ένα έρημο νησάκι.
Με λίγα δέντρα για σκιά, μία βρύση για να ξεδιψάω και μια προβλήτα για να τρέχω στην άκρη της και να σε καλωσορίζω όταν έρχεσαι.
Πάντα εσύ θα έρχεσαι και πάντα εγώ θα περιμένω κι ας ξέρω πώς ποτέ δε θα μείνεις.
Και ξέρεις γιατί συναντηθήκαμε; Γιατί σου αρέσουν οι ουρανοί και μένα τα νησιά. Σου αρέσει η θάλασσα κι εμένα η άμμος. Γεννήθηκες για να φεύγεις, για να είσαι ελεύθερος, να αγαπάς και να επιστρέφεις πάντα στο νησί σου. Σου έλειπε ένα νησί, μου έλειπε μια θάλασσα. Γι’ αυτό συναντηθήκαμε.
Και τη βάρκα που θα μου έχεις δεμένη για να φεύγω δεν τη χρειάζομαι. Γιατί θα είμαι ακριβώς εκεί που θα ήθελα να είμαι και το ταξίδι για μένα θα έχει τελειώσει. Αυτό το νησάκι θα είναι ο τελικός μου προορισμός. Και πια δε θα νιώθω μόνη γιατί η αγάπη μου θα με γεμίζει ακόμα κι όταν λείπεις.
