Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Και τώρα που τελειώσαμε, έλα να μοιραστούμε ένα τελευταίο φιλί. Όχι στα χείλη, αυτά τα ματώσαμε, τα προδώσαμε, τα γέμισαν οι λέξεις του θυμού με δηλητήριο. Ένα φιλί τελευταίο, από εκείνα τα αθώα, που λένε τα τελευταία ψέματα, “θα τα ξαναπούμε”, “να προσέχεις”, “θα σε αγαπάω πάντα”.
Ψέματα, ένα ένα. Δεν θα τα ξαναπούμε γιατί δεν έμεινε τίποτα να πούμε. Τελείωσαν οι λέξεις, τελείωσαν τα όνειρα, τελείωσαν όλα τα κοινά μας “μας”. Δεν με νοιάζει πια αν προσέχεις ή όχι. Με ένοιαζε να ήμουν εγώ αυτός που σε πρόσεχε. Σημασία είχαν οι στιγμές που εγώ σε πρόσεχα. Α ναι, το τελευταίο, είναι και το πιο μεγάλο ψέμα. “Θα σε αγαπάω πάντα”. Όχι.
Θα σε θυμάμαι με αγάπη. Θα σε σκέφτομαι όταν θα μου λείπεις. Θα θέλω να είσαι καλά, κάπου πάνω στον πλανήτη.
Ως εκεί.
Τέλος θα πει δεν έχω το δικαίωμα να σε θέλω, να σε αγαπάω, να σε διεκδικώ. Τέλος θα πει κλείσιμο μιας ζωής. Πόνος, πένθος, άρνηση, θυμός, αποδοχή, παρακάτω.
Μην με κοιτάς με αυτό το βλέμμα. Στο είχα πει. Το δικό μου τέλος, ειπώνεται μία φορά.
Όταν πια είναι αργά για να αναστηθεί η σχέση.
Φιλί, αυλαία, σε αγάπησα.
