Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Δε γιατρεύεται ποτέ η απώλεια. Δεν εξασθενεί από τον οργανισμό ούτε για λίγο. Δε φεύγει από μέσα μας στιγμή. Αφήνει πίσω της μια θλίψη, μια άχνη εικόνα, ένα θολό τοπίο και αναπάντητα γιατί, που κατατρώνε τα σωθικά μας.
Δε βγαίνουν λόγια παρηγοριάς, ούτε κουβέντα να πεις σ’αυτούς που σε κοιτούν στα μάτια βαθιά, θέλοντας και εκείνοι κάτι να σου πουν.
Δε βοηθούν οι λέξεις πουθενά, και ας είναι η μόνη επιλογή που μπορείς να αντέξεις.
Ένα κουράγιο, είναι αρκετό; Φτάνει; Και που, άραγε, να το βρουν;
Υπομονή, θα περάσει; Περνάει ένας τέτοιος χαμός, εν τελεί;
Μια κοπέλα έμεινε χωρίς το ταίρι της. Ένας νεαρός, λεβέντης, χωρίς τον αδερφό του. Μια μάνα δυνατή λύγισε, και ένας πατέρας ράκος, μπροστά στο χαμό του παιδιού τους.
Έχασαν τον άνθρωπο τους. Το στήριγμά τους. Το δικό τους αποκούμπι με το χαμόγελο στα χείλη. Το γελαστό παιδί με τη σπάνια καρδιά. Το συνεργάτη τους. Την οικογένεια τους.
Πως να γιατρευτεί η καρδιά, μέσα σε τόσο πόνο; Απλά με το χρόνο, ο πόνος μαλακώνει. Σκληραίνει.. Γίνεται πέτρα και μένει, σε μια γωνιά του κορμιού σου, να σου θυμίζει εκείνο το πένθος το βαρύ, που δε θα φύγει ποτέ από μπροστά σου.
Αναπάντητα γιατί. Γιατί αυτός; Γιατί τώρα. Γιατί έτσι, με αυτό το τρόπο. Και εκεί που αναζητάς απαντήσεις, πέφτεις πάλι στο κενό. Εκεί που ζητάς τη δύναμη, η δύναμη ίσως βρίσκεται μέσα σου να μπορεί να σε κρατεί ζωντανό.
Δε ξεπερνιέται, ένας τέτοιος χαμός, απλά μαθαίνεις να ζεις μαζί του. Τον κανείς φίλο, σύμμαχο στη καθημερινότητα σου και του απλώνεις το χέρι, μήπως κάπου παρακάτω μπορέσεις να συμφιλιωθείς μαζί του.
Κανένας δε ξεχνιέται, όσο ζει μέσα μας. Κανένας δε πεθαίνει όταν έχει φτερά και πετάει στον ουρανό. Όλα είναι εδώ, να τον θυμίζουν σα τη πιο γλυκιά ανάμνηση των καλύτερων στιγμών.
Αφιερωμένο σε ένα δικό μας παιδί, που έφυγε τόσο ξαφνικά.
Καλό Παράδεισο Κυριάκο της καρδιά μας!
