Γράφει η Γεώρα
Οι άνθρωποι είμαστε οι επιλογές μας. Τα ρίσκα που τολμήσαμε να πάρουμε, μα και εκείνα που δεν πήραμε.
Είμαστε η αδράνεια τη στιγμή που απλά θέλαμε να τρέξουμε και να αγκαλιάσουμε τον άνθρωπό μας, αλλά δεν το κάναμε.
Είμαστε η φωνή γεμάτη αγάπη που ήχησε στην πλατεία της Πάρου και γύρισαν όλοι σε εκείνο το «Σ’αγαπάω ρε χαζό, τι δεν καταλαβαίνεις ;» ενώ θα μπορούσαμε να επιλέξουμε τη σιωπή.
Είμαστε το χαμόγελο εκείνο που δεν άφησε το δάκρυ να κυλίσει μπροστά της/του. Είμαστε η ευτυχία που επιλέξαμε να νικήσει τη λύπη!
Είμαστε η μοναξιά που επιλέξαμε γιατί η αξιοπρέπεια είναι σημαντική για εμάς παρά η εφημερότητα και κάθε δεύτερη επιλογή.
Είμαστε εκείνη η αναπνοή προτού καλέσουμε εκείνον ή εκείνη που θέλουμε αντί η επιλογή να μην κάνουμε τίποτα.
Είμαστε τα συναισθήματα που εκφράσαμε και η δύναμη να δείξουμε ευάλωτοι μπροστά στον άνθρωπό μας αντί η επιλογή του απόμακρου και κενού ανθρώπου.
Είμαστε η σκληρότητα που αποφασίσαμε να έχουμε και τα όχι μας, γιατί αυτό νιώσαμε, έναντι κάποιων «ναι» και το σκυμμένο κεφάλι για δήθεν πρέπει.
Είμαστε εκείνοι που κάνουν χιλιόμετρα για ένα χαμόγελο, για ένα φιλί, αντί εκείνων που κάθονται στον καναπέ τους και νομίζουν πως αυτά είναι ξεθωριασμένες ρομαντικές κινήσεις.
Είμαστε τα ρίσκα που κάποιοι πήραν. Είμαστε τα ρίσκα που πήραμε εμείς. Είμαστε ένας έρωτας που δεν πρόλαβε να δει την αυγή και ένας άλλος που άντεξε έως τη δύση. Είμαστε κομμάτια ανθρώπων που ζούμε μέσα τους, είμαστε πληγές του εαυτού μας! Είμαστε χάδι και δάκρυ που κόβει σαν ξυράφι.
Είμαστε οι επιλογές μας. Είμαστε όλα εκείνα που θελήσαμε και τα κάψαμε. Και από την άλλη είμαστε όλα εκείνα που θελήσαμε και τα πράξαμε. Είμαστε η επιλογή της στιγμής του τώρα. Εξάλλου πάντα έναν από τους δύο δρόμους μπορείς να διαλέξεις, δεν μπορείς να περπατάς και στους δύο.
Είμαστε ανάμνηση και ηθοποιοί της ζωής. Είμαστε οι επιλογές που ζούνε μέσα μας. Είμαστε άνθρωποι που θυμούνται, πονούν, γελούν, γλεντούν, αγαπούν, ερωτεύονται, πονάνε άλλους, συγχωρούν, προχωρούν, ζουν!
Είμαστε οι επιλογές μας, τα ρίσκα μας, οι αγάπες μας! Είμαστε συναισθήματα που αφήσαμε να νιώσουμε ή να τελειώσουμε. Είμαστε ό,τι κρατήσαμε στα χέρια μας και ό,τι θελήσαμε να το κρατήσουμε αλλά από φόβο το αφήσαμε.
Είμαστε μία θύμηση, μιας επιλογής που ζει μέσα μας!
