Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Κάποιοι λείπουν περισσότερο όταν πλησιάζει το τέλος της χρονιάς.
Μια άδεια καρέκλα. Ένα πιάτο λιγότερο στο τραπέζι.
Και τότε, ο νους γεμίζει αναμνήσεις από προηγούμενα χρόνια.
Τότε που είχαμε το αγαπημένο μας πρόσωπο κοντά.
Τότε που ανταλλάζαμε φιλιά, αγκαλιές και ευχές για το νέο έτος.
Σήμερα, μια απουσία που πονά. Χιλιάδες αναμνήσεις.
Δάκρυα που άλλοτε κυλούν κι άλλοτε έχουν στερέψει, όχι γιατί ξεχάσαμε, αλλά γιατί τα χρόνια μας έμαθαν να ζούμε με την απουσία.
Όχι όμως να την αποχωριζόμαστε. Την κουβαλάμε μέσα στην ψυχή μας.
Άλλο ένα έτος προστίθεται χωρίς εκείνον / εκείνη.
Άλλο ένα έτος που οι αναμνήσεις στροβιλίζονται στο μυαλό μας.
Και υπάρχει κι αυτό το «γιατί», που παίρνει τη μορφή τύψεων.
Γιατί δεν πήγα να τον/την δω περισσότερο;
Γιατί δεν είπα πιο πολλά «σ’ αγαπώ»;
Γιατί άφησα τη ρουτίνα και το άγχος της καθημερινότητας να μου στερήσουν πολύτιμες στιγμές;
Γι’ αυτό… εκφράσου.
Αγκάλιασε.
Πες όσα νιώθεις.
Πήγαινε να δεις τους ανθρώπους που αγαπάς πιο συχνά.
Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά.
Κάν’ το τώρα… πριν γίνει κι εκείνος, μια άδεια καρέκλα σε ένα γιορτινό τραπέζι.
