Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Η νέα χρονιά με βρίσκει να στέκομαι λίγο πιο ήσυχα απέναντι στον εαυτό μου. Να τον κοιτώ με κατανόηση, χωρίς αυστηρότητα, χωρίς βιασύνη. Κουβαλώ μέσα μου όσα έζησα, όσα με πλήγωσαν και όσα με έκαναν να χαμογελάσω αληθινά. Και για πρώτη φορά, δεν θέλω να τα αλλάξω· θέλω απλώς να τα αγκαλιάσω.
Έμαθα πως η καρδιά μιας γυναίκας δεν ζητά πάντα μεγάλες δηλώσεις. Ζητά παρουσία, φροντίδα και αλήθεια. Ζητά να νιώθει ασφαλής για να αφεθεί, να λάμψει, να αγαπήσει χωρίς να φοβάται ότι θα χαθεί. Οι πληγές δεν είναι αδυναμίες· είναι τα σημεία όπου πέρασε το φως και με δίδαξε πώς να αγαπώ πιο βαθιά.
Στη νέα χρονιά επιλέγω να είμαι πιο τρυφερή με μένα. Να μην πιέζω τα όνειρά μου, να μην απολογούμαι για τα συναισθήματά μου, να μη μικραίνω για να χωρέσω σε ξένες προσδοκίες. Θέλω ανθρώπους που με κοιτούν στα μάτια και βλέπουν τη δύναμη και την ευαισθησία μου μαζί. Που δεν φοβούνται τη σιωπή μου ούτε τη φωνή μου.
Ο ρομαντισμός για μένα κρύβεται στα απλά. Σε μια αγκαλιά που έρχεται την κατάλληλη στιγμή, σε μια λέξη που ειπώθηκε με φροντίδα, σε ένα βλέμμα που λέει «είμαι εδώ». Είναι στα βράδια που αφήνομαι στα όνειρά μου και στα πρωινά που ξυπνώ με μια γλυκιά προσμονή, ακόμα κι αν δεν ξέρω τι ακριβώς με περιμένει.
Η νέα χρονιά δεν είναι υπόσχεση τελειότητας. Είναι πρόσκληση να ζήσω πιο αληθινά. Να αγαπήσω χωρίς να χάσω τον εαυτό μου και να επιτρέψω να με αγαπήσουν όπως είμαι. Μπαίνω σε αυτήν με ανοιχτή καρδιά, απαλά βήματα και μια ψυχή έτοιμη να ανθίσει. Και αυτό, για μένα, είναι αρκετό.
